smile and the working class

Time Capsule

2006-09-16T11:56:00.000-07:00

I can feel death.

Little by little.

Not a day passes by without me crying myself to

d e a t h .

quickly.

i can see it coming.

i can feel it too.

hear, yeah, why not?

death is

a
d r
n o
u

.
.
.

too bad i have this terrible

c o l d--

i cannot

smell

d e a t h .

kay rica: na babalik at babalik sa elbi

2006-09-08T08:28:00.000-07:00

paano ko sasabihing patawad?

sa tono ng pananalita ng mga tao sa paligid ko, kasalanan ko.

hindi dahil may ginawa akong kasalanan kung hindi dahil wala akong ginawa.

Ang saya ng huling dalaw ko sa los banos para panoorin ang play nina poi, june, at ng iba ko pang mga kaibigan at kabatch na BACA.

Aaminin kong namiss ko ang gonzales compound kung saan ako madalas na nakikituloy kapag dinadala ako ng mga paa ko sa elbi.

pero hindi maikakailang napakarami nang nangyari.

hanggang madaling araw ay isinalaysay ko kay ilia ng pinakamalungkot na kwento ng pag-ibig na aking nalalaman. hindi ko inasahan ang pagluha niya.

kinabukasan ay sinundo ako ni poi sa bahay. nagpaalam na ako sa mga regular na umaampon sa akin. sinamahan ko si poi sa grove, sa isang hardware doon.

inilibre niya ako ng agahan sa mc do. sumunod si pareng keno.

kwento.

maraming kwento.

sumakay kami ni poi sa jeep.

kwento.

inihatid ako ni poi sa olivarez.

sa pagdating ng kulay pula at marming puting bus, nagpaalam akong muli sa elbi.

at hindi iyon ang huling pagbisitang aking gagawin.

Mga Huling Babala ng Unos

2006-08-20T05:40:00.000-07:00

Sa Isip Ko
Agot Isidro

Alam kong mayroon nang iba
Sa kilos mo'y nadarama
Mukhang ako ay kinalimutan mo na
Wala nang masasabi `di ba
Ang kapit mo'y kay lamig na
Pati halik mo'y wala nang gana
Maagaw ka man ng iba sa akin
Pag-ibig ko'y patuloy pa rin

Sa isip ko'y yakap ka pa
Sa isip ko'y walang iba
Mananatiling ikaw ang kapiling
Kahit sa isip ko na lamang

Alam kong mayroon nang iba
Ang init ay nanlamig na
Ba't di aminin nang di malihim
Ikaw at ako'y tapos na
Bawa't hakbang palayo ka
Walang linaw na babalik ka
Maagaw ka man ng iba sa akin
Pag-ibig ko'y patuloy pa rin
Sa isip ko'y yakap ka pa

Sa isip ko'y walang iba
Mananatiling ikaw ang kapiling
kahit sa isip ko na lamang

Mananatiling ikaw ang kapiling
Kahit sa isip ko na lamang

Kailanman Hindi Tayo Naging Magkaibigan

2006-08-01T10:50:00.001-07:00

Mayroon akong sampung minuto upang isiwalat sa pahinang ito sa pamamagitan ng paskil na ito ang lahat ng nararamdaman ko sa sandaling ito. O kung hindi man lahat, iyong mga importante na lamang.
Nahihiya ako sa Kule, kay Jeeu, kay Kepi. Dapat sabay kaming magsusulat para sa dyaryong lalabas sa Lunes pero dahil kinakailangang unahin ko ang majors ko, mauusad ako sa isyu 9 kung papayag si Karl, sa isyu 10 para sa thematic at kung kaya ko e sa isyu 11 para naman sa artikulong dapat ay ngayong linggo ko isusulat na maaaring maging isyu 12 o 13. Baka raw mahirapan ako ayon kay Jeeu.

Naiinis ako kasi ang daming oras na nasasayang dahil sa mga bagay na hindi naman dapat ako ang gumagawa pero dahil utos at kailangang gawin, pikit-mata akong sumusunod. Naiinis din ako dahil hindi ko na kayang bumangon nang hindi tinatanghali. Napakalaki ng oras na kinakain ng pagtulog ko. Palagi na lang akong inaantok dahilan upang hindi ko magawa ang mga bagay na nakalista't dapat ay aking inaasikaso.

Nung Lunes pa ako umiiyak. Ang sakit kasi ng ulo ko dahil doon naiipon lahat ng gusto kong iiyak ngunit tila walang nagtutulak upang tuluyan nang bumagsak ang mga luha mula sa aking mga mata. Martes, kahapon. Umiyak ako. At ngayon naiiyak pa rin ako.

Nagpapasalamat ako sa mga kaibigan ko dahil sinasabi pa rin nila ang mga kailangan kong malaman kahit pa masasaktan ako. Alam naman kasi nilang gusto ko ring marinig.

Alam ko naman kung kailan ako kailangan at kung kailan hindi. Hindi mo naman dapat ako iniiwasan. Alam kong alam mo kung gaano kasakit at kahirap ang iwasan kaya hindi ko ito ginagawa sa iyo.

Pero hindi mo naman ako kailangang ipagtabuyan, magkunwaring may natitirang puwang para sa pakikipag-ulayaw. Wala naman kasing pagkakaibigang mabubuo. Ilusyon lamang iyon hindi ba, kung hindi man kasinungalingan.

Walang mabubuo sapagkat unang-una, wala namang pagkakaibigang babalikan.

So Come Out of the Dumpster

2006-07-23T08:40:00.000-07:00

"Tell the night to save its moonlight
Tell the birds not to sing
Tell the stars in the heaven they've been misaligned
'Coz it's not that kind of thing."
- Not That Kind of Thing from The Wedding Singer the Broadway Musical

My roommate went to church today. And I did not. I hope God understands.

I miss the times when we both (my roommate) can take a cab from our place on Sundays. Her Sunday worship sessions take place somewhere around the place I used to think of as home. Well, close to home. I can still remember one particular Sunday when I was wearing black, knee-high killer boots and the cab driver took the road I was not familiar with.

She got home ten minutes before two in the afternoon. Just in time to catch me blowing my ripe tomato-like nose in front of Alunsina. She sat just behind Alunsina and kept on asking me what happened. And so while Not That Kind of Thing, The Great Pretender and Come Out of the Dumpster repeatedly serve as fade under music, I told her my story.

She laughed. Hell she did.

I was crying like a child who just had her lolly stolen. How I wish it was just a lolly. I can always buy another one.

When am I ever going to wake up?

I just want to be happy.

I just want to smile again. An authentic one.

Just like yesterday.

and now the lack of it (espresso)

2006-07-12T09:50:00.000-07:00

Val's back has been causing her too much pain since last week. And it worries me so I can't sleep till I make sure she is all right.

Coreen just lost her phone. And a number she waited seven years to get. I feel sad. Now she's in front of the telly pretending she enjoys Ms. Genie in a Bottle making fun of herself in yet another trying-so-hard-to-be-mature video.

I have just finished exchanging messages with Kikai. We are both so busy I can't find some time to pop into her house and feel the homey atmosphere. Kikai always kids I'm the youngest (adopted) daughter.

I miss Ilia. It's good to know someone will be waiting for me when I take that trip back to LB. Only, I don't know when that visit will be possible. I miss the little house inside the Gonzales compound. I miss Carmel, Joan, June and Kring.

Classes are suspended tomorrow but it's no excuse. I hafta accomplish lotsa things and I hope I make good use of this free(suspended) day.

After I post this I will ask Coreen to watch a movie with me before sleeping. Since we both have abnormal biological clocks (and Val has the normally-functioning one since she's a morning person), we will choose among: Jerry Maguire, Eternal Sunshine of the Spotless Mind and Romeo and Juliet.

Wait, Coreen will be logging on the net too.

I miss my Mom.

And I badly want pizza with lotsa shitake mushrooms on it.

And oh. No Starbucks today. Just KBP and UP. I attended Kule's ED.

Somebody be kind and bring me the gift of sanity.

Espresso Effect

2006-07-11T11:08:00.000-07:00

Val has just turned her alarm off for the second time. She didn't hear it ring the second and the third time. It was her fourth alarm. I wouldn't be surprised to hear the fifth one in a while.

We were at Starbucks until twelve thirty this morning. Mang Musoy actually picked us up a bit earlier than expected. It has been my fourth, fifth, sixth(?) visit to the money-sucking coffee shop in three weeks. I never thought BC 130 and BC 199 could be this expensive. Oh well no-el.

Ice was strikingly beautiful for a lesbian. And Val's going gaga over her. Couldn't blame her though. Val looked both innocent and angelic tonight. Except that she spent hours running her fingers through her temple as she forgot to bring her eyeglasses. Part of the fault is mine.

Renz said he couldn't make it. School stuff. Starbucks was kind of different without him should I say. But maybe it's better that way. No one will be waiting, hoping, hurting.

Tomorrow we'll visit the place again. I bet Coreen and Renz will be available. No. I hope. That's more appropriate.

Still no alarm. I think Val really turned her alarm off this time.

I'm enjoying the broadway musical of The Wedding Singer. Thanks to Mimay.

I woke up at two in the afternoon yesterday. I miss my bed, technically my brother's. Have to wake up really early tomorrow. Eina and I, I think Coreen too, have BC 198 things to accomplish.

I won't set my alarm. I will have to wait for Val to shake me and tell me it's morning already. Or for her towel beatings. Whichever. As long as she wakes me up.

And by the way Denise, if you are reading this, I hope you truly are happy.

Caught by Surprise

2006-07-09T04:08:00.000-07:00

Pagagalitan daw ako ni Mike mamya. Nang fatale.

Si Mimay inaaway ang pagtatayp ko. Di raw ako makakalampas ng isang pangungusap nang hindi nagkakamali. Typo errors daw.

Habang tinatayp ko ito nakikinig kami sa Grow Old With You ni Stephen Lynch at ni Laura Benanti. Original Broadway ng The Wedding Singer. At nagmamaka-awa na kami ni Mike kay Mimay na friends kami forever. Dito na kami titira sa bahay nila. At... computer ito ni Lani Misalucha bago umalis papuntang 'tate. Itong keyboard kulay tae na sabi ni Mimay kasi ito pa 'yung tinitipa ng buong pamilyang Misalucha. Haha.

Ay! Dapat nagsusulat kami ng NCCA form para sa aming filmfest. Waaaah!

Magwa-142 mode pa si Mike mamaya maya lang.

Gusto kong matulog. Kailangan ko ng tulog. Hanggang mga a la una quince ng hapon ang laman lang ng tiyan ko e lambanog Quezon galing kay Piya at saka Gran Matador ni Bheng. Unang Kule party ko kagabi. Masaya. Maraming nangyari.

Sana di galit sa 'kin sina Jerrie at Vicky. Hangkulet ko kasi. Hinihintay ko 'yung photo ko na kuha ni Xeean. ;p

Nag a la pole dancers kami ni Jerrie sa rooftop. ;)

Wala na naman akong organic unity.

Bakit ba kasi di ako mapagmahal sa mga hayop? Ang lalambing ng mga aso nina Mimay, sina Gabby at Meemee, kaso pag lumalapit na nagugulat na ako. Kakadila lang sa paa ko at muntik na akong mamatay.

Siguro kapag natuto akong magmahal ng mga hayop nun lang din ako matututong magmahal.

The (DATE)ables

2006-07-03T08:22:00.000-07:00

Nakakatawa lang talaga ang buhay pag-ibig ko ngayon. Lahat set-up, lahat pang-gulat. Hahaha.

Pero ako lang ang natatawa.

Wala naman kasing puwang para sa pag-ibig ngayon. Sabi nga ni Jerrie, "Wala nang social life, wala na ring family life". Siguro pati love life wala na rin. Nyahaha.

Sabi nga ng e-heads, "Ewan ko, hindi ko alam. Pwede bang h'wag na lang nating pag-usapan..."

Dapat nasa Calamba ako ngayon, dun sa may Welcome/Mabuhay Rotonda at hindi sa Laguna. Pero gusto ko ring pumunta sa Laguna. Napag-usapan nga namin ni Mykel nung isang araw, baka bumisita kami sa LB minsan.

Nakakamiss ang Los Banos. Pati 'yung mga tao roon. Kaso ang dami nang mga nangyayari, hindi mo na matiyak kung may babalikan ka pa ba.

Hindi ko na nga halos kilala 'yung mga taong itinuring kong kaibigan at syempre, minahal ko.

Walang unifying theme ang aking post at ayoko ng ganito. Sana sa susunod magiging mas maayos na ako.

"Kailangan mo lang namang lumapit at magtanong..." (akin ito) nyahaha!

Pagkakataon

2006-06-30T22:49:00.000-07:00

Ngayon ko lang napagtanto na medyo nakakainis ngang magbasa ng blogs. Kasi naman di mo malaman kung sino nagsasabi ng totoo.

Tulad nitong kaibigan kong sinusubaybayan ko ang blog. Regular readers kami ng isa't isa. Hay. Ewan ko kung wala na sila nung syota n'ya kaya nagdadrama nang ganun sa blog. O baka inatake na naman ng pagiging sumpunging manunulat n'ya at nakatihan na namang magkwento.

Hay. Kung ano man.

Wala naman akong karapatang mainis, kasi ako nga ang buhay na ehemplo ng sensura sa blog.

Grrr.

Kakapanganak lang ng ate ko, babae. Gabriella ang pangalan. Gusto ko Gabbie ang nickname n'ya. Pero di ko s'ya madalaw.

Dadalawin sila ni Mama. Dapat magkikita kami ni Mama ngayon kaso maraming ginagawa. Napapraning na naman si Mama at baka nakikipag-rally na raw ako. Hay.

Kwentong acads. Umuwi ako ng a las sais ng umaga. Diretso sa banyo. Mga a las siete target kong nasa CMC caf na ako at nag-aagahan habang nagbabasa ng mga kaso para sa Comm120 ko. Handa na sana ako kaso nilandi na naman ako ng kama ko kaya 'yun, mga sampung minuto bago mag-a las nuebe tulog ako. A las nuebe ang klase ko. Takbo.

Nagdasal akong h'wag akong tawagin sa recitation dahil wala talaga akong maisasagot at sa walong kaso wala akong nabasa. Meron naman pala kaso mga tatlong paragraph. Mabuti na lang hindi ako natawag at sa susunod na linggo na tatalakayin ang ibang mga kaso. Yehey. Ambait talaga ni Lord. Saka ni Sir Khan. Crush ko sana s'ya kaso crush s'ya ni Karen, h'wag na lang, baka mag-away pa kami. Hahaha.

Hay. Sana medyo dalawin ako ng antok para makatulog naman. Itong si Toni kagabi pa, nakakarami na ng tulog. Nagkasakit tuloy.

Mamya pa darating si Kepi. Aalis si Jerrie. May pinapabilin kay Mykel. Mamya pa rin babalik si Iris. Dumating na si Mini. Si Wendell ewan ko kung nasan sa ofisina. Si Mel umiinom. Si Jeeu mamya pa raw. Hay.

Dapat nagsusulat ako. Kailangan ko ng panahon, pera at mga gamit. Syet. Na-o-OC na naman ako sa mga gamit ko. Ang dami ko nang dapat i-transcribe na notes.

Ang gwapo ni Sir Khan kanina, maihirit ko lang, naka-pink polo. Hay.

Mag-iinternet daw si Mini. Kailangan ko nang umalis.

Sana makapag-post ako ulit. Lagi kasing nauudlot.

Magpapalit nga pala ako ng numero. Ipapaalam ko naman sa mga interesado.

Hanggang sa muling pagkukwento.

Bagay ba sakin ang kulot?*

2006-06-12T06:57:00.000-07:00

Kahit saan luminga, ikaw pa rin ang nakikita.

Marahil hanggang ngayon, ayoko mang aminin, ikaw at ikaw pa rin ang namumutawi sa aking isip at panagimpan.

Nakakita ako ng lalakeng may nakasukbit na bag sa likod sa ilalim ng pink na footbridge, akala ko'y ikaw.

Umuulan habang papunta ako sa Banawe kagabi, naalala ko nung nastuck tayo sa may bangko noong bumabagyo at galing tayo sa Gateway.

Pababa sa escalator, may mga poster na ng Lady in the Water ni M. Night Shyamalan. Kanina, sinurf ko sa net, July 21 pa yata.

Wala lang, kung sakaling nabibisita ka pa rin sa pahinang ito, mabuti nang malaman mo.
_________________________________________________________________________________

Natatambakan na ako ng DVDs sa bahay:
Kiki's Delivery Service
The O.C. (seasons1&2)
The Godfather

Di ko pa rin natatapos ang Generation X ni Douglas Coupland. Gusto ko nang basahin 'yung Girlfriend in a Coma n'ya pero dapat matapos muna ang unang libro. Sana h'wag munang kunin ni Jeeu.

Pinuntahan ko si Gelo Suarez sa Conspiracy kaso di ko na inabot ang performance n'ya. Medyo natagalan kasi kami sa Sikatuna kung saan nagpakulot si Divs. Ayun, huntahan nang kaunti, kamustahan. Umalis na rin siya at naiwan kami ni Divs na pinakikinggan ang himig ng Makiling Ensemble.

Ang dami pang kwento pero hahanap muna ako ng oras.

Hahanapin ko rin si Rica. Hindi ko alam kung saan ko s'ya nawaglit.

*patalastas ng Biogesic sa radyo

WALANG HANGGANG PAALAM

2006-05-29T07:21:00.000-07:00

ni Joey Ayala

Di ba tayo'y narito upang maging malaya?
At upang palayain ang iba?
Ako'y walang hinihiling, ika'y tila ganoon din
Sadya'y bigyang laya ang isa't-isa...

Ang pag-ibig natin ay walang hanggang paalam
At habang magkalayo, papalapit pa rin ang puso
Kahit na magkahiwalay, tayoy magkasama
Sa magkabilang dulo ng mundo...

Ang bawat simula ay siya ring katapusan
May patutunguhan ba ang ating pagsinta?
Sa biglang tingin kita'y walang kinabukasan
Subalit di malupig ang pag-asa...

Ang pag-ibig natin ay walang hanggang paalam
At habang magkalayo, papalapit pa rin ang puso
Kahit na magkahiwalay, tayoy magkasama
Sa magkabilang dulo ng mundo...

Ang pag-ibig natin ay walang hanggang paalam
At habang magkalayo, papalapit pa rin ang puso
Kahit na magkahiwalay, tayoy magkasama
Sa magkabilang dulo ng mundo...

Sa magkabilang dulo ng mundo...

Sa Dapitan, Maynila

2006-05-26T14:08:00.000-07:00

Ang akala ng lahat ang saya-saya ko, wala akong problema sa buhay, lahat kinakaya ko. Para bang ang gaan-gaan nang lahat ng bagay para sa akin. Akala ko rin e.

Nung kinumbida kami nina Anthony (Aku) at Annie sa despedida nang nauna, parang ang saya ng lahat. Muntik pa kaming ilibre ni Aku ng isang pelikula pero sold out mula Glorietta hanggang Greenbelt. Inilibre na lang kami ni Aku sa Starbucks.

Masaya sa Dad's. Ang daming pagkain, sulit na sulit sa amin ni Karen. Sa Starbucks naman, paghigop ko ng whipped cream (sa sobrang kaadikan) e naibuga ko sa salamin. Tapos nag-joyride kami sa van ni Aku. Mula Makati hanggang Antipolo.

Dumaan kami sa Lovers' Lane. Akala ko noon sa pelikula ko lang makikita ang tanawing iyon. Pangarap ko iyon na natupad. Parang ang ganda ng siyudad mula sa mataas na bahaging iyon ng kabundukan. Kahit pa nasa sasakyan lang kami, masaya ako at narating ko iyon.

Muntik pa akong maluha noon dahil habang nasa sasakyan, pinagmamasdan namin sina Aku at Annie. Bilang na ang mga araw at gabing magsasama sila dahil nga noong kina-Lunesan e lumipad na patungong Amerika si Aku. Naisip ko na kung gaano kabigat iyon para sa dalawa, lalo na kay Annie. Nakakalungkot. Pero at least, hindi sila naghiwalay.

Mula Antipolo, tumungo naman kami sa UP para daanan si Bogart, kotse ni Karen. Dumiretso na kami kina Annie at doon na kami inumaga. Mga a las dos siguro kami nakarating doon.

Nalungkot na naman ako dahil habang iniaayos ni Annie ang mga gamit na ibinigay ni Aku sa kaniya, kahit pa pinilit niyang pigilan at di ipakita, umiyak siya. Naluha na rin ako. Sabi ko sa sarili ko, kung ako siguro ang nasa ganoong katayuan, magwawala ako. Ang sakit siguro.

Medyo napatawa ko naman si Annie noong nasa banyo kami nina Karen, Keks at siya. Nagsesepilyo si Karen at muntik nang magamit ang Pond's bilang toothpaste; si Keks naman tamang matino sa aming apat; si Annie syempre, malungkot. Ako, naliligo. At hindi ako matingnan ni Annie. Panira siguro sa pag-eemote.

Nung umaga, pinakain kami ng Mommy ni Annie at pagkatapos ay inihatid ako ni Karen sa bahay.

Hay, nasa bahay na naman ako. Kung saan bawat sulok ay nakapag-papaalala sa akin ng lahat ng masasayang alaalang mukhang kailangan ko nang... basta. Nahihirapan akong huminga, ang sakit sa kalooban. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako ganito. Sabi ko kay Kikai kanina, ampunin n'ya muna ako hanggang sa Myerkoles. Sabi ko hindi ko pa kaya sa bahay.

Sabi ni Coreen, 'yung panaginip ko raw, kung saan nagising akong umiiyak, aalis na raw "siya" sa buhay ko at hindi na babalik pa. Siguro, kung wala lang kami sa protools kanina, umiyak na naman ako. Ang bigat kasi.

Pinipilit ko namang magpakasaya. Pinipilit na mabuhay nang normal pero bakit tila mas nahihirapan ako? Sabi ko nga sa mga kaibigan ko, pilit kong ginagawang abala ang sarili ko para walang panahong tumanga o magmukmok. Kasi sa mga panahong wala na akong ginagawa, doon pumapasok ang sakit, ang lahat ng alaala.

Lalo na kung kaharap mo na. Iyon ang mga pagkakataong mapagtatanto mong may tinataguan ka, may pilit kang iniiwasan. At kapag nasa harap mo na, doon na, iyon na ang hudyat ng lumbay.

Gusto ko siyang yakapin, hagkan. Pero wala akong magawa, siya ang lumalayo. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa habambuhay, sa tadhana.

Kanina, pumunta ulit ako sa Makati. Kumain sa Dad's, bumili ng cd (ni Sitti) sa Music One, nanood ng The Last Stand, uminom ng kape sa Starbucks. Masaya.

Hindi nga lang ganoong kasaya dahil hanggang ngayon, punung-puno pa rin ng mga tanong at hapdi ang loob ko.

Nag-yahoo ako, nag-friendster. At nakabasa ng post. Nasaktan na naman ako. Lalo tuloy lumalim ang sugat. Masaya ako para sa iyo, para sa kanya.

Ngayon, naglalabas ako ng sama ng loob sa dapat e "journal" ko. Pero ano, isa akong buhay na proweba ng pagsesensura ng sarili. Hanggang sa internet, ganito pa rin ang siste.

Minsan ang hirap pigilan ng mga luha, lalo na kung hindi mo naman sinasadyang masaktan. Lalo na kung hindi mo naman gustong umiyak. Pero hindi mo mapigil. Wala ka nang lakas para lumaban.

Sabi ni Mel hanapin ko raw ang sarili ko.

Siya ang hinahanap ko. Bawat araw, bawat saglit.

Sa gitna ng kawalang-puwang para sa panlulumo, naroon ang sugat na naghihintay matinki upang muling humapdi.

Ripe Tomatoes on the Loose II

2006-05-21T03:06:00.000-07:00

Hayan... itutuloy ko na ang naputol na ripe tomatoes kanina. haha!

Basta, intindihin n'yo na lang dahil sobrang malungkot ako kaya ito na muna ang mga ipopost ko kasi maski ako ayoko munang isipin 'yung mga bagay na 'yun.

Jenjenjenjen... Ripe Tomatoes !

This is Jay of Kamikazee and me hours before they perform on stage. See, he's not yet drunk here. Medyo matitino pa ang shots. ;op

Jomal of Kamikazee ('yung mas mataas ang boses sa Narda) with me. Nyahaha! Super crush ko 'to, bading. Kasi naman ambait-bait n'ya. Mukhang s'ya nga 'yung intern e. Lagi n'ya kong inaasikaso. Forever na kaming magkayakap at magka-akbay t'wing magkikita di pa rin namin alam ang pangalan ng isa't isa. Nyahaha! Nalaman ko na lang days after the event.

Ayan! Senglot na si pareng Jay. This was taken after their performance. Kasalukuyan s'yang naghahanap ng t-shirt n'ya na ibinato n'ya somewhere nung nagwawala s'ya sa stage.

Here we go again. This kiss, this kiss. It's criminal. Sabi nga ni Faith Hill. Ha! Second shot na 'to. Bakit? Sige lang, basa pa...

This is the first shot. Nagulat kasi kami--ako at si Eina, 'yung kumukuha ng picture. We were supposed to pose as if we're about to kiss pero bading, si Jay, tinuloy! Dhuy. At 'yan ang kwento ng blurry shot na ito ;p

The interns with Buhawi of Parokya ni Edgar. Si Eina ang kumuha ng shot saka si Sir Dickie (sa cam n'ya). ;op And we're supposed to be working, he said. ;op

That's it for Ripe Tomatoes. Ehem. Interns daw kasi kami. Ayan, kaya here're the photos of the station's booth taken during our last day. Saaaad :(

Tamang pa-cute lang. Nyahaha!

Isa pa! Sino'ng vain?

Oh. I will truly miss RT.

Pretty hot and tasty, huh? All summer long...

Ripe Tomatoes on the Loose

2006-05-21T02:30:00.000-07:00

Syempre ngayon ko lang daw ipopost matapos ang napakaraming taon. Nyahaha!

Basta, ito lang yata kasi ang nagpasaya sa pinakamalungkot na summer ng buhay ko.

Naalala ko tuloy si Gurong Dumlao, sabi niya sa isang writing prompt namin, "Abril ang pinakamalungkot na buwan ng taon".

So, heto iyong mga larawang kuha ni Coreen gamit ang telepono ni Kleng (na ate niya) noong ika-5 ng Mayo 2006. Interns kami roon, ipaalala ko lang. Hindi kami espesyal.

Si Paolo Valenciano na bokalista ng Salamin. Matapos ko siyang ikuha ng dalawang basong tubig (bago at matapos kumanta); sabi ko kay Coreen, serve to take advantage. Nyahaha! Ewan ko lang dito kay Ys kung totoo 'yung sinasabi n'yang may Kawasaki disease daw 'tong si Paolo. Poor thing.

Ayan! Kami ni Coreen sa G-strip. Dhuy. Buti nakukuha pa naming ngumiti. Sabi nga ni Sir Dickie, dapat daw nagtatrabaho kami. Keri lang, s'ya naman kumukuha e. Nyahaha!

Isa pa! Isa pa ulit kasama si Coreen. Ang makukulit na interns papicture nang papicture kaya napapagalitan. Nyahaha!

O. Sino 'to? Haha. Hanggang ngayon pinagnanasaan ko pa rin si Ely. Dhuy. Ang kinis n'ya, nakakahiya pang hawakan. Oh well. Ganyan talaga s'ya, parang galit lagi. Coreen... haha!

Si Hannah ng Session Road. Super mabait kaya love ko ang kantang Leaving You saka Cool Off. Dhuy, pahalata ba?

Si Raymund ng Sandwich. Sugurin ba? Nyahaha!

Si Teddy mula sa Rocksteddy. Mas cute s'ya dun sa Kris Aquino magazine, walang palong. Dhuy, may magazine na si Kris! eeeew.... parang Oprah ka?

Si Sir Yan. Hehe. Si Yan ng Pupil. Medyo mahabang usapan, nanghihingi ng beer e naubusan na. Pero mabait 'tong kuya ni Yael ng Sponge Cola. S'ya na yata ang pinaka-approachable at pinakamabait na Pupil member.

Siguro naman ito pamilyar na diveyn? Parang bata lang talaga ako rito. haha! Di sila nakatugtog ng Ordertaker, sayang.

O, galing sa Orange and Lemons. Makoy ba? Sorry, di ko matandaan. Pero mabait s'ya. Though medyo na-delay dahil sa kanila... shhh. ;op

Itutuloy ko ito, sandali lang bading. ;op

for crying out loud, it was just a kiss

2006-05-07T07:13:00.000-07:00

and yeah... it was just a kiss...

I can remember Val telling me I just need to breathe some fresh air and meet new people.

Right now, I can't help but think about it.

Meeting new people does not include kissing, right?

What's the big deal anyway?

It was just a kiss...

Only, it was from Jay of Kamikazee...

What can save you now?

2006-04-23T01:28:00.000-07:00

And she feels she has met her match. Hell she did.

There is no point in dreaming now, in holding on to promises they both made.

She does not want to be left alone in her room.

Nor in the house where she stays.

Each and every corner reminds her of everything she used to believe in, of all the things sacred.

Of all things fatal.

Where does she go from here?

No one knows.

She does not even know.

It is the clash of the colors orange and blue.

What can save her now?

She doesn't know. She doesn't know.

Do you happen to know?

mayroon din palang katapusan ang bilog

2006-04-18T06:48:00.000-07:00

I was young... I thought I was inlove.

Paksyet.

I really was inlove.

And still am.

Tae.

Summer Pawis

2006-04-16T21:25:00.000-07:00

Ang saya ng PI 100 kanina. Sana palaging ganun. Unang araw ng klase at kamusta namang a las sais y media pa lang e nasa AS na ako. Sarado pa nga e at kami ang nagbukas. Hahaha. May takdang aralin agad pero ayos lang. Ha! Nag-diagnostic exam at kahit papano, pumasa naman ako. Malilimutin talaga ako. At medyo hindi talaga hilig ang kasaysayan. At unang eksamen na namin sa viernes! Hahaha!

Walang klase sa Mass Comm. Four-day work week kasi pag summer. Sa CAL, sa opisina lang iyon applicable, sa mga klase, arawan pa rin. Ayos lang, mahal ko naman ang PI 100 ko. Nakita ko si Chichay kanina at ang saya saya kasi heto na ulit s'ya matapos ang walang kaabug-abog niyang LOA nitong huling semestre.

Mahaba pa ang araw. A las siete hanggang a las nueve ng umaga ang klase ko at dahil dito, nagsisimula pa lang ang araw ng ibang tao e tapos na ang sa akin. Pero hindi rin kasi may radio internship ako ngayong summer kaya pag nagkaroon na ako ng station, ayun, lahat ng oras ko nandun na.

Lord, sobrang di ko talaga kinakaya ang amoy ng yosi.

Kamusta naman ang bakasyon bago ang summer classes?

Masaya at masaya.

Maraming mga bagay na natuklasan, maraming mga bagay na hindi inaasahan. Haaay.

Nagpakalunod kaming magpipinsan sa The O.C. marathon. Matapos ang Dawson's Creek, di ko inakalang may makikita pa akong kaka-adikan ko.

Tapos hermano si Tito sa fiesta sa amin. Andaming nangyari. Iyong nanay ko na akala naming lahat e tahimik at di marunong makipag-away e bigla na lang sumabog. Isang linggo ring naging bukambibig sa mga purok namin ang pseudo-away nila.

Sa wakas, nakuha na namin ni Juan 'yung yearbook namin. Nagkasundo kasi kaming sabay naming kukunin iyon kahit na wala na kami. Tumupad naman kami sa usapan kahit paano. Parehong salubong pa rin ang naganap, akala ng lahat kami pa. O umaasa silang kami ulit. Duy. H'wag na lang. Hindi ko na makita 'yung kaming dalawa. Wala nang spark. Wala nang kurot pag nagkikita kami.

seasons

2006-04-16T07:14:00.000-07:00

Everyone's changing, I stay the same
I'm... a solo cello outside a chor-us
I've got a secret, It's time for me to tell that you've been keeping me warm

Just sweet beginnings and bitter en-dings
In coffee city, we borrowed hea-ven
Don't give it back, I've never felt so wanted
Are you taking me home?

You tell me you have to go...

In the heat of summer sunshine
I miss you like nobody else
In the heat of summer sunshine
I kiss you, and nobody needs to know

Now that you've left me, there's no retur-ning
I keep comparing, you're always win-ning
I try to be strong but you'll never be more wanted
Will you make me at home?

Don't tell me you have to go...

In the heat of summer sunshine
I miss you like nobody else
In the heat of summer sunshine
I kiss you, and nobody needs to know

Ya da... ya da... ya da

To sweet beginnings and bitter en-dings
In coffee city, we borrowed hea-ven
Don't give it back
Winter is coming and I need to stay warm

The heat.....

In the heat of summer sunshine
I miss you like nobody else
In the heat of summer sunshine
I kiss you, and nobody knows

In the heat of summer sunshine
I miss you like nobody else
In the heat of summer sunshine
I kiss you, and nobody needs to know

The Corrs. Summer Sunshine

super ito na siguro 'yung makakapaglarawan ng nararamdaman ko ngayon. as in. kanina ko lang narinig sa kotse habang pabalik kami ng UP mula sa Bulakan.

'yung kwento utang muna. maaga klase ko bukas, as in fatalistic sa aga kaya next time na ha?

welcome summer of 2005-2006!

mwaaah!

pagpipigil

2006-03-26T07:16:00.000-08:00

bakit may mga araw na kaya mong lumunok at huminga nang maayos kapag nababanggit ang pangalan niya?

pero may mga araw na nanggigigil ka, gusto mong ibalibag ang kahit anong hawak mo, gusto mong basagin ang monitor ng computer, nahihirapan kang lumunok, at ayaw na ayaw mong maririnig ang pangalan niya?

ano'ng gagawin?

h'wag magpahalatang may sama ka ng loob. kahit anong mangyari, lumunok nang maayos.

yumuko ka na lang o kaya e tumingin sa ibang direksyon.

kadalasan nagagawa ko naman ang mga ito, para lang h'wag nang lumaki ang mga maliliit na bagay na iyon.

kanina, nakapagpigil ako.

pero ngayon, gusto kong basagin ang computer. wala lang akong pambayad kaya di ko magawa.

sabi nila mali ang nararamdaman ko, pero personal ko itong isyu, wala nang pakialam ang ibang tao.

ako ito.

pinipili kong pisilin nang mabuti ang watermelon shake sa kamay ko: umapaw tuloy sa lagkit

pinipili ko ring pisilin nang mabuti ang hot sauce sa beefie mushroom pattie ko: tumulo na tuloy ang pulang likido sa mesa

bakit kasi di na lang berde ang kulay ng hot sauce?

for Angelica

2006-03-08T23:32:00.000-08:00

whose last name happens to be Chan...

When I saw you in that gown of deep shade lavender, I was out of words to say. You were a star.

____________________________________________________________________

Having breakfast with you is one thing I look forward to. And today, like many other Thursdays of our lives, over eight pieces of siomai, big250 mango for you and stale water for me, we talked about us.

Until now I cannot bring myself to understand why he could do such things to you. You are beautiful and no, I'm not saying this because you are my friend. I hope one day you will come to see what I mean.

You talk about all sorts of things in the world--from your clinique make-up to your views on our country's immigration system. You are one different person, someone I will always tell every little thing I want to say.
__________________________________________________________________

This morning, I woke up with tears in my eyes and with a tear-soaked pillow. I was in Cubao. Freaking Cubao, yes. I went here just so I could study for my PI 100 orals this Tuesday.

I sent you a message telling you about that dream of mine. I tried to tell him too, the one I dreamt of, the one who haunts me even in my deepest slumbers. He won't talk to me though. Says he's got loads of things to do. One thing I was afraid of, Angelica, I have become a mere task he can set aside. God, that hurt.

You didn't send a reply back, but I understand. Sometimes people run out of credits too. You replying is one thing, but it is yet another thing--me telling you.

Thanks for always listening. Always, you are appreciated.

i never dreamed someone like you

2006-03-05T05:13:00.001-08:00

Could it be that the lady is me
In the photograph
I'm afraid 'cause it feels too good
And I want it too bad
It's just not true
Couldn't ask for anyone more than you

Because you look at me
As though I'm beautiful
Could it be that you want me
I never dreamed someone like you
Could want someone like me

I'm not sure but the more that it's real
The more that it's right, oh what a night
It's as though we've been lovers
All of our lives
There must be a God
Could it be that he's heard me at last

Because you look at me
As though I'm beautiful
Could it be that lady in me
I never dreamed someone like you
Could want someone like me

All the pain and the pleasure's the same
It goes so fast I'm the girl with the strawberry hair
In the photograph
So come on, let's dance
Let me have it while I have the chance

'Cause there's another world
Where there are other girls
But tonight there's only me
I never dreamed someone like you
Could love someone like me

from the Original Motion Picture "Carrie"

i never dreamed someone like you

2006-03-05T05:13:00.000-08:00

buryong sa internet

2006-01-10T07:28:00.000-08:00

Nakakainis. Humigit-kumulang dalawang oras din kaming naghintay sa labas ng ricarte para maka-upo at makapag-internet. At heto, wala naman akong nakuha na mga kailangan ko! Aaaaa! Naluluha na nga ako sa harap ng monitor kakaisip kung saan ako kukuha ng datos para sa aming malaking proyekto.

O pulis. Pulis.

Kagagaling pa namin ni Edna sa isang mall. Nakipagkita kami sa ex boypren niya. Haay. Sana nagsasalita 'yung ex n'ya. E. Mukhang putol ang dila.

E bakit ba ako ang nagmamaktol? Ex ko ba 'yun?

Hay naku.

Frustrated ako. Akala ko maayos ang lahat. Parang ngayon lang tumatambad sa akin ang mga kailangan kong malaman.

Katabi kong natulog sina Edna at Ulap kagabi. Ako sa gitna. Sa kama ni Ulap. Ang lamig. Ang ganda ng kalangitan sa ulunan namin.

Masarap ang pakiramdam. Parang bumabalik na iyong dating lakas ko. Kahit na gwardiyado pa rin ng mga kasama ko sa bahay. Lalo na nina Edna at Ulap. Baka kung ano na naman daw ang maisipan kong gawin. Para namang uulitin ko pa.

Edna, pwede ba?
______
ooooooo
______
ooooooo

dulce, naaalala kita.
lalo na ngayon, malamig.

maikli lang ito. pauwi na ako e.

2006-01-01T23:51:00.000-08:00

Kanina, naintindihan ko na kung bakit kapag bagong taon, maraming pagbabago.

Tulad niya, nagbago na siya. IIang linggo lang ang dumaan. O baka matagal na rin, hindi ko na lang siguro napansin. O di kaya'y talagang sinikap kong h'wag na lang pansinin.

Ang pakiramdam? Para kang binasted ng una mong niligawan.

Marami ka nang hindi alam sa kaniya, maraming mga bagay na higit na mas mahalaga.

Marahil, hindi naman talaga ako ang mundo.

rebel heart

2005-12-11T22:13:00.000-08:00

Ha!

Ang ganda ng ospital na ito, pwede ang internet connection!
Ang sarap mag-blog.

Oras na makalabas ako rito, magpapa-tattoo ako. At pagkatapos nun, ipapa-ayos ko ang tongue piercing ko.

Mejo sumasakit na kasi, kailangan ng atensyon.

Ha!

Rebelde raw ako sabi ng roommate ko. Ang dami ko raw gustong gawin.

Marami talaga.

Sana, isend na sa akin ni drew 'yung mga picture kong kinuha n'ya sa nakaka-inlove n'yang camera.

Sana rin, magbayad na s'ya sa broadband nang maipadala na n'ya.

Leche, sana hindi ako pinag-iisipan ng masama ni dennis. Kung ano ang Korean name n'ya, aba'y hindi ko alam at hindi ako interesado.

Bastos kasing mga kaeskwela, inirereto ako sa lahat ng tao.
_____________________________
Di ko nakita si Val.
Blyt, nakita kita sa wallet picture ng blocmate ko, namiss tuloy kita.
Soul Sister, pasend naman nung pictures natin sa yshmael bernal gallery.
AJ, bakit kasi magrereport pa kayo?
Kasi naman 'yang Simone na 'yan e.
Though thankful din ako at naging crush ko si Al Pacino ;op
Poi, dakila ka. Salamat sa tiyaga.
Apeng, 'yung larawan mong nasa gitna ng nieve, wish ko lang, bago ka lumipad pa-Arizona e maibigay mo na sa akin ;op

falling out

2005-12-10T06:19:00.000-08:00

Nakakasilaw pala ang ilaw ng ospital, lalo na kung sa mga mata mo mismo naka-direkta.
Naalala ko tuloy nung ioperahan ako sa appendix. Tinanggal na nila 'yung appendix ko, at oo, may peklat ako buhat sa opera. Pero di naman makikita. Kasunduan namin iyon ng doktor ko.
"Why are you crying?"
"Doctor, am I going to die?"
"Of course not, sweetheart."
"But I won't be able to wear my two-piece anymore..."
"Don't worry darling, we'll put in under your bikini line."
Kaya walang makakakita ng opera ko. Pero 'yung ngayon, tingin ko hindi ko na maitatago. Masyadong halata, masyadong makikita.
Para akong nakatira ng droga sa hitsura ng mga mata ko. Duda ako kung makukuha ng eye-mo kahit visine. Iniwan na kasi niya ako. Kagabi lang.
Magmula nang isara ko ang pinto, at nakasigurado na akong pinid na ito, alam kong magbabago na ang buhay ko. Wala na siya. Wala na. Pagdating ko sa kwarto, humiga agad ako sa kama. Umiyak. Umiyak na para bang bukas, wala na akong mailuluha pa.
"Kakain na tayo, ate. Baba ka na."
Tinitigan ko lang si Ulap. Akala n'ya yata papatay ako ng tao. Isinarado n'ya ang pinto ng kwarto ko. 'Yung bumbilya naman ang tinitigan ko. Tapos nakita ko 'yung cutter ng ate ko. Nagdalawang-isip pa ako, wala kasing blade. At least 'yung blade pwede kong pakuluan nang mga treinta minutos tapos ibababad ko sa alkohol.
Kinalkula ko rin kung matatagpuan agad ako. Si Ulap kasi mukhang natakot nang pumunta sa kwarto ko. Pero sabi nga nila, nagtatagumpay daw ang mga risk takers. Sige.
Hindi ko alam kung gaano katagal bago nila binuksan ang pinto. Pero ang huling nakita ko, sa pagkaalala ko, e 'yung bumbilya naming unti-unting lumalabo.
Paggising ko, iyon pa rin ang nakita ko. Mas malaki nga lang, tila isang pizza ng yellow cab, 'yung pinakamalaki, ang hitsura ng ilaw. Parang 'yung sa palabas na ER. Kamukha rin nung ilaw nung inoperahan ako.
"O, bakit gising ka na?"
"E... hindi ko po alam."
"Matagal pa sila. Tulog ka pa."
Mahirap matulog kapag alam mong nabigo ka. Sinaksakan na naman nila ako ng anestisya na tulad ng dati, hindi naging sapat para patulugin ako sa buong proseso.
"What have you been thinking, doing this?"
Ang alam ko, hindi ko na makikita ang mukha ng doktor ko.
Ang alam ko, hindi ako magigising sa ospital, sa kwarto ko, o sa kahit saang pamilyar ako.
May kumikirot sa ilalim ng gasa sa kaliwa kong kamay.
Dinaya ako.
______________________________________________

Apeng, nasaan ka? Nangungulila ako, kailangan kita.
Kailangan ko ng kaibigan.
Rhay, happy birthday.
Rap, sorry napagbintangan kita.
Ilia, namimiss na rin kita.
June, sorry.
Carmel, alam ko na.
Caty, magsulat ka.
Val, salamat sa pagsalba.
At sa iyo, sana'y maging maligaya ka.

halowin

2005-10-31T22:33:00.000-08:00

Kagabi, costume party namin. Halloween costume party. Dapat makapananghalian lilipat na kami sa bahay ng mang-lola ko para nga makiparty kaso las once na ako gumising kundi pa ako biniro ni mama na kinain na n’ya ‘yung yogurt ko. Pero ‘yung inubos niya ‘yung cottage cheese ko, totoo pala. Nabwiset na sa akin ang kapatid ko kasi ayaw kong maligo. Sabi ko tinatamad ako. At saka nagbabasa kasi ako noon. At kailangang matapos ko na ang librong iyon dahil katapusan na ng Oktubre kahapon e ‘yun ang October book ko.

Ha! May reading list ako hanggang two thousand eight! At buwanbuwan ito. Nito ngang Oktubre ay B*tches and Abdicators ang aking pinagka-abalahan. Ngayong Nobyembre The Bluest Eye ni Toni Morrison. ‘Yung analisis ko sa susunod na.

Tinatayp ko ito sa word dahil hinihintay kong matapos makipag-usap ang kuya ko sa ibaba para makapag-internet na ako.

Mabalik tayo sa aming Halloween costume party. Masaya kahit kakaunti na kami. Di siguro lalampas ng labinlima. ‘Yung mga lalake nasa likod-bahay, nag-iinuman. Kami nasa harapan at pinagkakatuwaan ang mga pinsan at pamangkin naming maliliit pa. Ang gaganda nila. May Darth Vader, Harry Potter, Belle, White at Black Witches, Suma, at marami pang iba. Pero ang pinakamalupit sa lahat e ‘yung sa pamangkin kong si Yego. Sabi raw ng ate ko, mommy n’ya, monster daw ang costume ni Yego. Na-excite tuloy lahat na mabihisan si Yego. Tapos nung bihis na, nagtinginan na lang kaming lahat. Monster nga. Si Cookie Monster! Arrrgh!

Pumarada ang mga bata sa compound namin. Inikot nila ang anim na bahay at nangatok para ibida ang kanilang mga costume. Para silang nantrick-or-treat. Tuwang-tuwa ang mga nakatatanda. Gusto pa ngang iparada ang mga bata sa kalsada kaso nahiya rin siguro sa mga tao sa labas. Nakakatuwa talaga.

Mamyang gabi pinapaulit ang party para sa mga kamag-anak naming di nakarating. Ewan ko lang kung matutuloy.

Dinalaw ako ni Muh Friend Derek sa bahay na matanda at nag-usap kami hanggang matapos ang party. Natuwa ako, namiss ko sila—‘yung mga kasamahan ko sa simbahan. Haay.

Sige. Dito na muna at may topak ang word dahil ayaw umabot sa pangalawang pahina. Asar! Isa pa, baka putulin din ng blog sa haba. Ha ha.

Ciao Ciao!

Manggahan

2005-10-31T22:15:00.000-08:00

Magkukwento na lang ako.

Minsan din akong naging stalker sa buhay kong ito. Kung pagiging stalker man iyon o hindi, kayo na ang bahala. Ikukwento ko na lang.

First year high school ako noon, bagong estudyante sa paaralang pinasukan ko. Bagong kapaligiran, bagong mga taong kinakailangang pakisamahan. Galing kasi ako sa public school at Katolikong paaralan ang napili ng mga magulang ko.

Tama na ang intro tungkol sa akin. Basta fresh face ako nang mga panahong iyon. Ha ha.

Machsi ang pangalan n'ya. Di ko na bubuuin dahil baka isipin n'ya pag nabasa niya itong post e hanggang ngayon may itinatago pa rin akong pagtingin sa kanya. Ay sus ginoo!

Fourth year s'ya at tumakbo s'ya bilang student body business manager kaya ko s'ya nasumpungan. Karas pa nga siya ng kabarkada ko e. E nagustuhan ko rin siya e, bakit ba?

Araw-araw sa aking pagpasok, inaagahan ko para tatambay lang ako sa harapan ng gate namin kasi dumaraan sa amin 'yung traysikel na sinasakyan niya. Minsan, nalelate ako kasi nagpapahuli rin siya. May isa pa ngang pagkakataon na muntikan na kaming magkasabay kaso lang nahiya yata ako. Wow! Isang beses pa pero sa sakayan naman pauwi sa amin. Isa lang kasi ang sakayan papunta sa barangay namin at sa kanila. Ha ha! Nagkasabay pala kami tas di ko naman namalayan hanggang sa nakababa na ‘ko sa amin. Nakita ko s'ya sa likod ng traysikel.

Sa iskul, kapag dumaraan s'ya sa corridor lilingunin ko kapag nagkaklase kami pero kapag wala akong klase e susundan ko s'ya--kung di sa tingin e talagang leg work ito! Mapa-canteen man 'yan, quadrangle, classroom nila o kahit pa sa CR! He he. Pero di ko naman pinapasok 'yun. Mala-detective effect ba.

Isang beses, dahil nalaman na ng buong campus na karas ko s'ya at nalaman na rin n'ya, habang naghahanda kami para sa isang activity sa general science, dumaan s'ya sa corridor namin. Tinawag s'ya ng titser ko. Yuko naman ako pagpasok n'ya.

Nanghingi ng yellow paper 'yung titser ko kasi naubusan daw s'ya. 'Yung mga kaklase ko naghihiyawan na--nang pasimple. Ha ha!

Tapos tinawag ako ng titser ko pag-alis ni Machsi.

Iniabot 'yung yellow paper, baka raw kailangan ko. At hayun, tunay na hiyawan na ang pinawalan ng klase. Ha ha! Naperfect ko yata ang activity dahil dun!

Tapos nag-intramurals. Nagdala ako ng malaking camera, 'yung tipong tinatalukbungan ng itim na tela saka magtatago 'yung litratista saka kukuha ng litrato. Ha ha!

Habang naglalaro s'ya, pindot dito, pindot d'yan.

Nakakahiya nga sa kanya e.

Kabisado ko ang buong pangalan ng buong pamilya n'ya. At ang karatulang nakapaskil sa harapan ng bahay nila. Hinahatid ko ang bespren ko sa kanila para lang madaaanan ang bahay nina Machsi. Araw-araw kong dinaraanan ang kapatid niyang bunso sa eskwelahan nito para interbyuhin patungkol sa kuya n'ya.

Nilalapitan ko ang mga kaibigan niya upang biyayaan ako ng mga larawan niya. May photo album akong siya ang laman.

Ibinigay sa akin ang ID niya sa volleyball club. Varsity nga pala s'ya.

Kinausap ko s'ya sa telepono. Binati ko mula sa NAIA noong grumadweyt s'ya. Long distance.Nagpadala ako ng korni na regalo noong grumadweyt siya (dahil nga nasa NAIA ako).

Grumadweyt siya na ang tanging alaala sa akin ay isang larawang bigay niya.
Isang araw na dumalaw siya sa iskul, at ako'y kasalukuyang nakahiga sa platform ng science laboratory at naghihinagpis dahil grumadweyt na siya, sabi ng kaklase ko may naghahanap daw sa akin sabay bigay ng isang polseras. Binaba ko ang tatlong palapag para makasalubong siya. Nagtama ang aming mga mata. Tanong n'ya, "Natanggap mo?" sabay tingin sa kamay ko. Tango lang at ngiti ang naisagot ko.

Pagbalik ko sa hayskul ko nang sumunod na taon, may ipinabigay si Machsi sa kapatid niya. Grad pic n'ya na may sulat para sa akin sa likod. Halos himatayin ako.

Ngayon di ko na alam kung nasaan na s'ya o kung buhay pa ba s'ya.

Kailangan na naming umuwi. Adieu!

Impulsive Me

2005-10-21T03:23:00.000-07:00

paulit-ulit sa aking isipan:
"if wishes were horses, then beggars could ride."

pinapatay ako ng sipon ko, naalala ko tuloy nung mga panahong uhugin pa ako. sabi ko kay kikay karma ko ang sipon na ito dahil isang linggo akong hindi umuwi sa bahay--lagalag kung lagalag.

salamat kina: eina, arianne, mel, ad, kikay, val, at kay kikay ulit.

napakaraming dapat ikwento, dapat pag-usapan. naalala ko tuloy si pinky.

malungkot ako. hindi lang dahil may sakit ako. kundi dahil may mga bagay na patuloy kong inaasahan ngunit di ko alam kung kailan darating o kung darating pa nga ba.

sa CRS, sana makuha ko lahat ng inenlist ko. sa grades viewing, halos magtatalon ako nang makita ko ang marka ko sa one two one. sana yu-es ako ngayong semestre. sana. kulang pa kasi ng dalawang marka (o sa panaginip ko na lang ba makukuha ang isa sa dalawang iyon).

sana hindi.

may katarungan naman sa mundong ito, hindi ba?

katarungan, hustisya, katotohanan.

hawak ko ang huli.

patnubayan nawa ako ng Maykapal.

dreams

2005-10-15T10:10:00.000-07:00

kai said she has dreams but has no ambitions.

i wonder how to set the two apart.

now all i want to do is read and read and read.

so i can write and write and write.

and write.

high school life ni sharon cuneta ang inaawit ng aking blocmates

2005-10-14T07:07:00.000-07:00

karas ko talaga si val.

i think i'm falling in lav.

malambing kasi at saka maaalalahanin.

at syempre, kinky kasi. ha ha ha.

papatayin niya ako kapag nabasa niya ito.

akala ko talaga mataray ito nung una ko siyang nakilala.

pero nung naging close kami, mabait naman ha ha.

o akala ko lang din na close kami?

:(

ewan.

hindi ko alam.

_________________
_________________

jenene,

sana natagpuan mo na ang pahinang ito.
kailangan kita.
naguguluhan ako.
tulungan mo ako.(pero sabi sa scrubs kanina, "help me to help you"--parang sa jerry maguire.

pero ako,
tulungan mo ako para tulungan ang sarili ko.

jenene... maaari nga kayang sadyang mapaglaro ang mundo upang masabi kong tumitibok na ang puso ko para sa iba?

pagbibigyan mo ba ako?

RAPISTS

2005-10-08T21:32:00.000-07:00

GALIT AKO SA IYO!

Bakit? Kasi ginahasa mo ang maraming babae.

Ni hindi nga yata babae ang tingin mo sa kanila--mga bagay na maaari mong paglaruan ang damdamin.

Sa tuwinang kita'y nakikita (na nagpapasalamat ako't madalang pa sa pagpapatawad ng demonyo) gusto kitang patayin.

Sana magahasa ka rin.

Naiintindihan Ko Na...

2005-10-08T06:42:00.000-07:00

No, you hate yourself. You are incapable of love.
--Ginoong Anderson, Huling Bahagi ng Analisis

DISCOVERY:1

It certainly is not the biggest secret in the world that I am a narcissist/narcissistic.
What troubles me is that after reading this post from a blog, I realized I just think I love myself, when in fact, I really do not. I may love me physically but aside from this, I'm ashamed I do not love myself.

It hurts, knowing that all this time I was just acting out this role of being one with myself.

You were right, not just about my daughter, but also about her mother. Her mother isn't capable of love for she cannot even bring herself to love the lady she sees in the mirror.

Call her a lady. It sucks. She's still a girl, you see. Right, she's still in high school. Too bad.

She's just like her daughter:
You are the creamer in my coffee life, balancing out its extreme bitterness. You are that extra kick of sugar that wakes me up, reminding me every now and then that I am far from the end of my sea of things to do.

And she's everything that you don't want her to be. She's a real life drama queen, she's abandoned herself, she's doing self-laceration, and who knows? She might not even be the one you thought you can spend the rest of your life with?

DISCOVERY:2

Patawarin mo ako, mapaglarong isipan,
Mapapatawad mo ba ako?
O sadyang makakalimutan ang mga sulat ko sa 'yo?
-MoonStar88, Sulat

Ngayon alam ko na kung bakit hindi ako naniniwala sa mga sulat. Iyon e pagdating sa pagbibigay solusyon sa mga problema ng puso.

Isang sulat lang ang naibigay ko kay Erik. Sulat na nagsasabing hiwalay na kami. Bawal pa kasi akong makipagboypren noon e pinagkakalat n'yang kami na, ayun tuloy, matapos ang dalawang linggo, sinulatan ko s'ya. Break na kami, sabi ko.

Hindi marahil lalampas ng sampu ang mga sulat ko kay gheoy (joy). Limang buwan din kaming nagsama. Ayaw kasi sa akin ng mga magulang niya. Akala kasi nagger ako. Malakas lang talaga boses ko, hindi nila alam 'yun. Personal naman ang hiwalayan namin.

Kay Juan, naku. Kung bibilangin natin lahat ng liham na naipadala at nagawa kong isulat para sa kanya, aabutin tayo ng mga dalawang taon at apat na buwan--halos sintagal ng pinagsamahan naming dalawa. Makulit kasi kami, ultimo pag-uusap sa klasrum, dapat pasulat. Alam mo na, Katolikong paaralan. Maraming-maraming sulat, ni hindi ko mapagtitiyagaang bilangin. Tulad ng mga luhang tumalilis sa aking mga mata nang kapwa naming tinanggap na hindi kami para sa isa't isa.

Kay Nok-Nok, ilan ba, basta. Sinulatan ko s'ya. Iyan ang alam ko, di ba Pare? Halos isang buwan. Naging masaya naman kami. Hanggang sa bangungutin ako ni Juan.

Sinulatan ko ng mala-noveleta si Poi. Kulay kalawang pa nga e, at sa liit ng aking sulat-kamay, namangha akong ang isang taong may 1000 at 800 na grado sa mga mata ay nakuhang basahin ang sulat kong iyon. Salamat at naibalik na niya ng jacket ko.

Lahat ng ito, humantong sa katapusan.

Kaya marahil, ayaw kong gawan ka ng sulat.

Ang sa atin, hindi ko nanaising magtapos.

akmang pagbangon

2005-10-06T20:45:00.000-07:00

Natatawa ako.

Rebelasyon daw ako ayon kay Stan. Nahiya tuloy ako. Joke lang. Ha ha ha.

Hwebes kahapon, a las siete y media ang call time namin ni Cherish Blue para sa shoot ng TV drama namin. Kamusta namang dalawang oras akong late.

Kasi naman, sa dami ng mga pangyayari sa buhay kong ito, hindi ko na malaman kung paano pa haharapin ang bukas.

Pero ngayon pinag-aaralan ko na. ;)

Ang inabutan ko sa lobby ay ang mga talents namin. Syet sa pwet. Nakakahiya. Nauna pa sila sa akin. E isa ako sa mga nangontrata sa kanila. Haaay.

Pero ayos lang kasi pinatawad na naman ako nina Stan, Gelo at ni Bikoy.

Lalung-lalo na si Cherishehes.

Ayun na nga, nagsimula na ang shoot sa media center. Lubos ang pasasalamat ko kina Olan (na naniniwala si Chika hanggang ngayon na boypren ko) at kay Val (girlfriends daw kami) dahil imbes na magriserts para sa CRes nila ay tumulong sa aming shoot. Matiyagang cam person si Olan. Equipped with humor. ;op Si Val, sweet at kinky. Haha!

Crush ko talaga si Bikoy. Ayoko na ngang pangitiin kasi lalo akong kinikilig. Kamukhang-kamukha n'ya kasi si Rico Yan. Take note: Hindi lang kahawig. Kamukha n'ya talaga. Pakiramdam ko tuloy nung kayakap n'ya ako, ako si Claudine. Ha ha.

In fairness, mukha talagang school boys sina Stan, Gelo, Bambam, at Bikoy. Walang reklamo sa make up at kung saan pa man. Astig talaga. Mahal ko na sila.

Pero si Chika talaga ang pinakamagaling. Magkaiba kasi 'yung blouse namin dun sa scene, si Val nag-dyaket na lang para di halata. Pero kinky talaga. ;op Nagpanggap pang chimay 'tong si Chika. Tawa tuloy kami nang tawa. Medyo nahirapan pati si Olan mag-cam. Pero masaya talaga.

Lunch kami pagkatapos ng mga eksenang dapat i-shoot sa school. Lunch c/o Cherish. Tapos pumunta kami sa V. Luna para doon ipagpatuloy ang last three scenes.

Nakakahiya sa Lola ni Cherish pero ayos lang, natuwa naman yata s'ya sa amin. Doon na nangyari ang pinakamaraming take ng mga eksena: a) lying down scene namin ni Bikoy b)Bed scene namin ni Bikoy (na bed scene kung bed scene ;op) at c) salas scene nina Tin at Bikoy (na hirap na hirap magyakapan--kung hindi nangangawit e naiipit ang buhok ni Tin, di tuloy s'ya makahinga)

Binalak naming matapos nang a las tres kasi may appointment si Bikoy, ihahabol namin 'yung spot light kay Kuya A (na ako ang nag-uwi--hulaan kung bakit) at may plano akong pasayahin ang sarili ko sa pagpunta sa CCP at daluhan ang event ni Gelo Suarez-- TATLONG UNGAS: GALITIPAG-IBIGIGILALAS.

Sa kasamaang palad, gabi na kami nakatapos at hindi ko na sinubukan pang pumunta dahil baka pagdating ko roon ay tapos na lahat. At saka lumuwas sina Mama para pupuntahan ako. E syempre mas gugustuhin ko nang makita Mama ko kesa pumunta sa CCP.

Nakakapagod ang buong araw pero ayos lang. Maraming nangyaring nakapag-alis pansamantala ng kirot.

Ikukwento ko na lang kapag handa na ako.

hasta el domingo!

frustrations

2005-09-21T07:40:00.000-07:00

itlog ang agahan kaninang umaga.
at tatlong subong kanin.
niluto ng tiyahin ni kai.
humigit-kumulang dalawang oras lang ang tulog namin ni kai.
o sige, mga tatlong oras si kai.
medyo nilagnat kasi noong gabi.
kape lang pala, pullman bread, mayonnaise at mansanas ang katapat e gagaling na.
dumating kami sa bahay nila mga a las nueve na.
paano, hanggang a la una ng umaga kanina, wala pa rin kaming kakapanayamin.
mabuti na lang nariyan si ynah.

aha. aha. aha.

akala kasi namin, pwede ang musicians for peace na pawang mga kaibigan ni dette-c.
hindi pala.

nangalap na kami ng mga impormasyong kaya naming makalap tungkol sa kontra-gapi.
salamat kay darlene.

nilakad namin ni kai mula mass comm hanggang cal.
umuulan.
walang ilaw, nagkubu-kubo kami sa mga tambayan ng cal.
nilibot ang fc.
kamusta namang nasa cnb pala sila at may recital ang mga aplikante.
salamat kay a.d.

pumunta kaming cnb.
kumausap ng isang miyembro at malugod naman kaming tinanggap.
manood muna raw kami ng recital.
magsisimula na ang recital noon.
ang dami na naming tanong, ang ganda na ng mga plano namin nang kausapin kami ng spokesperson ng grupo.
din raw sila pwede.

nanood pa rin kami kahit gumuho na ang pangarap naming kontra-gapi.
gusto ko ngang sumali e.

anak, hint hint?!

lumakad kami ni kai mula cnb papuntang balara.
ang haba nun a!
umuulan, kamusta naman kami?
basang-basa kami at pareho kaming sinipon.

mala-baguio ang ruta ng tumana.
whooo!

tapos, sangkatutak na lakaran naman pala ang naghihintay papunta sa traysikelan ng marikina.
ibinili naman ako ni kai ng maasim na sampalok at matamis naman para sa kanya.
narating namin ang traysikelan at mga limang taon bago kami nakasakay.
haay.

dumating kami sa bahay nila at wala pa ring kakapanayamin.
'yung kilala niyang biyolinista, di pwede, pati na ang mga kaibigan nitong musikero.

inubos na lang namin ni kai ang yougurt ng nanay n'ya at adobo nagaraya ng tatay n'ya.
at pinakinggan din namin ang kinikilig na si k.c.

si gelo, di pwede.
'yung dalawang kaibigan ng partner ko, di rin pwede, este, di pala sumagot.

iiyak na sana ako.

frustrated ako/kami sa lahat ng pwedeng kapanayamin.
haay.

alas tres tapos na namin ang iskrip.
humiga kami ni kai sa kama at sabi n'ya, mag-isip ako ng pamagat ng programa namin para makapagtayp na kami.
sabi ko oo.

hinihintay daw niya akong magsalita.
e hinihintay ko rin ang sarili kong magsalita.
nalimutan daw ni kai, bawal daw akong pahigain dahil tiyak na makakatulog ako.

a las cinco y media nang magsimula kaming magtayp.
walang pumapasok sa utak ko.

a las seis, tumawag kami kay kagawad sabrina.
haha!
pwede s'ya!
mahal ko talaga 'tong si ynah!

aha. aha.

kamusta namang eight thirty ang klase e nasa tumana pa lang kami at sinusundan ang kakaragkarag na kotse sa unahan.
di na kami humihinga ni kai dahil naglalock si ma'am ng pinto at cinco ang mapagsaraduhan.
eight fifteen ang call time.

mahal talaga kami ng Diyos.
umabot kami dahil lumabas si ma'am.
salamat sa Diyos.

pati sa mga dyos at dyosa.

at sa tatay ni kai na kulang na lang ay paliparin ang revo para makaabot kami.

sabi ni kai, ipaaampon na niya ako sa pamilya niya.
;op

kahit pa frustrated kami, maganda naman ang kinalabasan ng lahat.

maganda ang nakuha naming marka. ;op
sikreto...

at...

ang gwapo ni ely buendia...
ay, ghio sagum pala.

sorry ciela.

sabi nga ng nanay ni kai,
"wala kayong magagawa. e iyan ang kursong pinili n'yo e."

GO B C!

ang hapdi sa gitna ng pagpigil ng mga luha

2005-09-18T08:40:00.000-07:00

gasgas
tama--parang gasgas
sariwang tuhod na nagasgas
tapos bibigyang-basbas
nitong alkohol na kung kumatas
ay parang nanlalaslas
ng panibagong gasgas
sa tuhod na bagong gasgas

teka.

di naman kasi tuhod ang nagasgasan
puso yata.
puso nga.

bakit kasi nagbabasa ng di dapat basahin?
bakit nagmamahal ng di dapat mahalin?

ngayo'y nasaan?
nasa isang sulok at hinihipan
sugat na nabasbasan
nitong alkohol na tangan
umaasang tuhod na nga lang sana
at hindi puso ang nagasgasan.

For Arianne

2005-09-18T07:40:00.000-07:00

because she told me she wanted to read something new...

because she told me it's been ages since my last post (which is true)...

because when i was down she was there...

and she's called arianne.

i'm ten minutes away from logging out.

still, i want to share something new.

i'm bombarded with stuff from school.

i need to come up with a drama script for telly--high school students (boys) pressured to lose their virginity

i need to write an interview script and guide for radio--interview with some members of a band playing ethnic instruments (yeah, that's why i asked you for dette-c's number)

i need to write a radio magazine script for one oh three--i don't even have a topic yet.

God, Arianne, what are we going to do with our CRes one oh one?

I pray I aced my Spanish exam.

I've just downloaded an article from PCIJ blog.

I'll print it tomorrow.

I need to read the court cases. Would you believe? I was ready for a recitation last time but i wasn't called even though I made a fool out of myself trying to get the professor to call me!

and I need to rediscover myself. i do not know who i am anymore.
i am so sad. so, so sad.

i'm turning into my greatest fear--a needy and dependent monster.

crap in a frappe!

one-liner

2005-08-23T03:34:00.000-07:00

patience, that is all i ask of you.

for the love of mom

2005-07-10T23:19:00.000-07:00

after learning that we don't have c120 and j101 classes last saturday, i decided to go home to bulakan.

i sent mom a message telling her i'm coming home. her reply was that she wasn't feeling well and she'll wait for me.

first stop was sm north, i had my sunglasses repaired, bought my mom pizzas, and garlic pesto and watermelon smoothie for myself.

while waiting for the bus that will take me to bulakan, i saw my ate (cousin). she asked me to come with her and sleep over her place. i said mom's expecting me. i watched ate hail the cabanatuan bus and wave goodbye.

royal eagle finally came into view. it stopped and i found myself seated beside a mother and her daughter.

after one and a half hours, i reached our house.

mom was sitting on our cleopatra. i threw her jokes and gave her her requested pizza.
i ate my green apple and checked her temperature.

she's warmer than i expected. she really wasn't feeling well and still, she planned on going to a wake at malabon. good thing i convinced her to call on the family doctor. she was diagnosed of an allergy to smoke and dust. it caused her a violent cold. she acquired flu.

i cooked her a hot crab and corn soup and bought her apples and grapes. all night i stayed up for her to drink her medicine on time. i didn't eat until she's hungry. turned out, she won't have dinner. it was past ten when i had mine.

i woke up early (miracle, yes). i did the laundry, swept and mopped the floor. my brother came home finally. he was supposed to be home on saturday night. lacking preparation, he brought no umbrella, it poured and he had no choice but to sleep over gold ridge.

all day i looked after my mom. asking whatever she might need.

i took a shower at about six in the evening. fresh from encoding our research topic proposal. my brother and i went to church to hear mass. saw familiar faces.

went home and again, attended to my mom.

i decided i should stay with her until she's well. i'd go back to the university on tuesday, dawn.

today i did the laundry once again. checked my mom at work (she went to work, no one could stop her). and here i am, facing my kuya's (cousin's) monitor. sent our topic proposal, talked (and still talks) about my life, surfed more and now, getting ready to create a to-die-for advertisement. whew.

when mom said, "buti na lang umuwi ang anak ko..." while i let her take her medicine, everything seemed worth the while.

everything, anything, for my mom.

i love you mom!

war of the worlds ek

2005-07-07T07:45:00.000-07:00

hindi ko pinanood ang pelikulang ito dahil gusto ko, pero ginusto ko na rin at kung bakit, narito ang kwento.

masarap namang manood sa rockwell, iyon e kung ang mapipili mong puwesto ay iyong walang nag-iingay. may mga tao kasing di pa nakukuntento sa panonood, nanggugulo pa ng ibang tao.
e pakay ko lang namang manood.

pangit ang pelikula ni tom cruise. as in pangit. maganda siguro ang aklat. kung di dahil sa iyak ni dakota, malamang walang saysay ang pelikula.

at syempre, dahil na rin kay robbie. siya ng kuya ni rachel, o ni dakota sa tunay na buhay. ang tagal kong hinintay ang cast of characters sa credits para lang malaman ang tunay na pangalan ni robbie. pinili ko ang pakiramdam ko'y tama. pag-uwi ko, nalimutan ko na ang pangalan.

ilang gabi sa ricarte, ang balak ko lang e hanapin sa internet ang pangalan ng aktor. lagi kong nakakalimutan.

ngayon ko lang naalala. salamat sa mahabaging mga diyos at diyosa.

pumunta ako sa yahoo, mga ilang beses kong sinubukang hanapin. Nung ikalimang beses ko siguro siya natagpuan.

syet sa pwet! siya na kaya ang papalit kay george clooney (tinaguriang the sexiest man alive) sa puso ko? nag-aalangan pa ako.

justin chatwin.

iyan ang pangalan niya.

di siguro sinlaki ng pangalan ni george clooney pero-- kasi--

basta, justin chatwin.

wrong timing 'tong katulong namin, sinusundo na kami.

oh well.

itutuloy ko sa susunod, kung bibigyan ko ba ng pagkakataon 'tong chatwin na ito.

p.s.

ang saya ng b c one two one kanina, sana laging ganun. ;o)

HULYO, HANGGANG KAILAN AKO MAHIHIRAPAN?

2005-07-07T06:55:00.000-07:00

"we did not sleep together this time. tonight, we're in two different places."
--tadhana

naaalala ko, sa huling palihan ng LAYB na aking dinaluhan, isa sa mga namumutawi sa aking isipan ay ang isiping abril ang pinakamalupit na buwan ng taon. mukhang hindi naman.

hulyo yata.

sa buwang ito ko nalasap ang pait ng pangungulila.
hindi iyong pangungulilang nararamdaman ng isang taong malayo sa isa pang tao o sa anumang bagay.
pangungulilang kumukurot sa kaibuturan ng aking katauhan.

gaano nga ba kahapdi ang mangulila para sa isang taong halos bawat paglubog at pagsikat ng araw ay maaari mong makapiling?

na maaari kang ikulong sa kanyang mga bisig anumang oras mo gustuhin?

kailan matatapos ang hulyo?

walang pinatutunguhan ang mga isinusulat ko rito, marahil ganoon din kasi ang takbo ng aking pag-iisip.

kailan kaya matatapos ang hulyo?

hulyo ang pinakamalupit na buwan ng taon

am back... hopefully

2005-07-06T22:50:00.000-07:00

so when was the last time i sat in front of a monitor to talk about my life?

ilia said my blog hurts her eyes... darling, i miss you so but i'm sorry, orange was a favorite color of the past year... yeah, orange is so last year. and yes, i change favorite colors every year. this year it's pink. ;op

well, what's new ricky?

i'm torn between two organizations (i do not yet know what to join)

i don't know how to keep this blog up to date as i have no internet access (meaning, i take hold of the time)

i feel so cliqueish (arianne, did i spell it correctly?)

anna broke me the news that i have been accepted for tinig ng plaridel (official publication of the college of mass communication) **not that i doubt anna, i just want to confirm it myself**

i enjoy reading court cases, thanks to my c120 class

i miss UPLB so, so much (LAYB, i really long for you)

i had the chance to see vilma and recto at cine adarna (and experienced how it felt like to be pushed by bodyguards and vilmanians at the same time)

jose "pete" lacaba signed me an autograph and I asked keks to take a picture of us together...
my, my... he's so tall. it was the ultimate experience, being able to talk to pete lacaba and having our picture taken. dream come true! (-o-) and yeah, my knees almost betrayed me that day. ;op

once july ends, i'd be able to breathe again and smile my usual bright and sunny smile.

july, o july, please be quick.

of craps in frappes

2005-05-28T03:04:00.000-07:00

Less Than Jake just sang I Think I Love You.

I thought I was all right until this morning. I woke up with Mom screaming at the top of her lungs. Lately she’s getting impatient with my waking schedule. Yesterday, I swept and mopped the floor for her. Well, too much for expecting to be appreciated.

Now Shaggy’s beating the house with It Wasn’t Me.

Mom then began pulling out stuffs from Jake’s cabinet which actually contains three-fourths of my things. It was one of the things I’ve always dreaded. I can’t stand it when she attempts to clean-up for Jake and myself. She has this nice as well as innocent intention to clear things up but she always ends up throwing away things that matter to me—things of “fundamental” value.

Mayonnaise’s Jopay.

And once again, it’s what happened this morning. But instead of getting upset with my Mom, I’m thankful. I went through the stuff she’s to dispose of. I saw Jonel’s portrait of Ghost Fighter’s Vincent (I asked him to draw it for me), scratches from my elementary and secondary schools and lots of letters. Letters I wish I hadn’t opened. Yellowish papers that reminded me of a grade school and a high school I always thought were incredible… and worth reminiscing.

Now comes 311 with I’ll Be Here a While.

I was drawn to open a white enveloped letter. It was my letter for Irish. My best friend in grade school. It was a farewell letter. Regrets and happy wishes filled the two papers. I even sketched a picture of her and of myself too. The blue ink told me how I felt back then. We parted ways even before graduation. I was forced to abandon our friendship. It sucks back then and until now it still does. We’ve been through a lot. I’ve been through a lot to be best friends with her. I wonder why I didn’t get to give her my letter.

Valentine by The Get Up Kids.

Next was a letter from Karen. One of the few friends I’ve had in first year high. It was mentioned in her letter that she agrees to be best friends with me. I asked for it okay. But it was a letter of apology. Apology from a willing-to-be-best-friend-with-me but cannot even talk to me.

It was one of the most trying times I’ve had. I was a transferee from a public school. Mom and Dad decided that I should go to a private school in high school. And I did. But it wasn’t a happy freshie year. Almost all of my classmates were friends since they were in kindergarten. I was an alien. I needed friends. There was the company of Karen. But the moment some of my classmates ganged up on me for a reason that’s really shitty (they hate me because I was friendly with the boys and that I’m maarte in their eyes). Crap in a frappe! Who can blame me if I was born in an environment dominated by the male specie! I didn’t ask to be the only girl in the family! And I was such a tear jerk. I cry for everything. Even for a withering flower! And so everyone was terrified of those girls who’re taking turns on bullying me. Even Karen and the friends I thought I had because they said so. No one wants to be seen with me. Only the boys approach me because they don’t give a damn on what the girls are up to. And yes, it made the situation worse. I tried so hard to win everyone’s friendship. After some time they gave up but I knew they will always hate me. And I proved to them who I was. I have the brains people wanted so bad to pick out. And they turn out to be sweet whenever they needed me—to do something for them academically. And for their friendship, I would have done anything.

The Get Up Kids once again with Red Letter Day.

Then I chanced on a letter I couldn’t figure out the sender. It says I was getting maarte and that she wishes me well though she can’t express it because of her fear of being involved.
So great huh? Nobody wants to be affiliated with me because I might get them into trouble with the bullies.

Dashboard Confessional’s turn to sing Jamie.

A note was next, from a Reva saying there are times she hates me. But assures me she’ll forget about it if I forget about our other misunderstandings. Another note that speaks of peace-making I happened to read. It’s from Yvette, the most special friend I consider to have until now. I’ve changed said she. And that after weeks of not talking to each other she said she can’t bring back the friendship we’ve once shared. Right. And after that letter I believed we became much closer.

Weeeh! Make way for my favorite song—Wouldn’t It Be Nice by the Beach Boys!

I let myself belong to a group of friends I love and I know loved me tough not that much. Second year was devastating for me. Corie hated me with all of her heart because I admitted I liked Jat, who was her ex flame. Good grief! We’re from the same group of friends. And, being a newbie in the group meant not having their sympathy. I shed tears in front of everyone and not a hug was offered to comfort me. Of course they told me they were there for me whenever I needed them. And God! How soothing those words were to my aching heart. But they were mere words and nothing more.

But I love them all. I forgave them for the pain they never even knew they caused me.

Fat Joe and Remy Martin with Lean Back.

Then came UPLB. New friends, new company. I met the cheekies. I did everything to get close to Loretta (luv), to Louie (Labs), to Apple, to Johanna. Darlene(fetch) was a darling. I became best chums with Denise and until now we still are. Afol, my Vukofandan. Paolo and Owen didn’t give me a hard time. I felt I really belong. Roommates Cathy, April (wav) and Karen made me feel so welcome.

Then I was after the friendship of Joanne Marges, Carmel and Caty. There were times I felt I wasn’t trusted at all.

But I sure love them.

When I left LB for Diliman, I felt like I lost everything. New friendships to build, new people to meet.
I was happy, really happy with the company I’ve found in Keks, Arianne, Kikay, Eina, Anna, Coreen and Mel. But the radio drama proved me wrong. I felt like I’ve been after everyone’s trust and friendship. I even thought that it wouldn’t have happened had I not left LB.

Not that I still can feel the resentment. I was just hurt.

But guys, I love you. You all are the fruits of what I call my eagerness to befriend everyone.

Crap in a frappe! So much for being friendly. I just feel like I’m so after everyone. I thought everything was fine until this morning. Everything just seemed to force me to watch the past days, months, years of my life. Oh well, I think I’m just confused.

Friends, please don’t get this post of mine wrong. I just needed to let this out.

Finally, Lit’s here with My Own Worst Enemy.

one can always look back

2005-05-21T19:18:00.000-07:00

disappointed of a tuesday even before a monday ended, i thought having fun wouldn't be possible.

i went to my old folks' house. my brother went to some feast. he went home drunk and dizzy.

an old friend went to the house. I've never seen him since christmas of last year. he was so thin. it's a good thing people don't make rumors out of it. Him taking drugs and all. we were wearing the same shorts, a bluegreen NOFX basketball shorts. mine was actually my cousin's.

the sun was out to burn everyone under her. a gigantic basin caught henry's eyes. we looked at each other and smiled knowingly.

i asked them to clean up the huge thing. they did and filled it up with water afterwards. they hauled the basin towards the ass of the family's orange car. i took vincent's bubble bath gel and poured it onto the basin.

i went inside the house and changed. i didn't have any extra clothes (and undies for that matter). I asked henry for a shirt, a brief (i am the only girl in the family) and a pair of shorts. after covering for my brother (denying he was inside the house while his girlfriend looked for him), i asked him for a ponytail.

i went out of the house and saw my cousins splashing water onto one another. it was like bringing back the old days. something i thought will only be left for me to reminisce. i pushed them aside and asked them to make room for me. they moved and the water ran out of the basin.

they asked me whose clothes i was wearing. the gray shirt was kuya dennis's. the shorts was henry's. and the brief... vincent took a look and told me it's my gramps's. good grief! oh well, there's nothing wrong with it, I thought. they let out guffaws upon seeing it.

we stayed there playing with each other and letting the water tickle us for more than two hours. dida was holding the hose and made it seem like raining.

after the bath/swimming thing, the boys cleaned up the flooded garage. i headed to the bathroom and left them there.

o how i miss them. the things we did in the past when we were still children. running in the rain through the fields. rowing bancas and stuff.

those were the days.

pamahiin, o pamahiin

2005-05-15T03:08:00.000-07:00

sa aking panaginip, ako mismo ang bumunot sa aking ngipin. sa harapan pa. ang tagal kong ipinanalanging sana panaginip lang dahil ayokong magdala ng balita sa madla nang nawawala ang isang ngipin ko sa harapan.

naalala ko, pamahiing kapag sa panaginip, ikaw ay natanggalan ng ngipin, may mamamatay. nabalisa ako.

kanina, habang kumakain kami ng agahan, sabi ko sa kapatid ko kumain na s'ya nang marami dahil walang magluluto sa kabilang bahay. Aalis sina Mama, mamimili ng mga ipadadala kay ate para kay tita pagtulak nito papuntang amerika.

ang galing ng ate ko, sana ako rin. pangalawang beses na niyang pupunta sa amerika dahil sa katalinuhan n'ya. iyong unang pagkakataon e noong nabasa ng isang prestihiyosong unibersidad sa bansang iyon ang papel niya ukol sa feminismo, inimbitahan siyang ibahagi ang kanyang papel. Pumunta s'ya roon. Pinuntahan n'ya ang tita at tito ko. ang dami nilang napuntahan. ngayon naman, iniimbitahan siya para sa isang komperensya ukol sa pilosopiya para sa mga bata. sa new jersey naman. ewan ko ba kung saan kumukuha ng utak ang ate ko. aalis siya sa sabado. pagkatapos sa new jersey pupunta siyang muli sa san francisco, kina tita. pero dadalhin muna siya sa disneyland. Sabi niya inireserba na raw siya nina tito ng kwarto sa hotel sa disneyland.

sana ako rin.

malapit na, nararamdaman ko.

pagkatapos ng mahaba kong pagliko, heto na ang aking kwento.

sabi ng kapatid ko, may magluluto naman daw siguro. sabi ko, tama! si amang, ang aming lolo. natawa pa nga ako.

pinapaso ako ng araw sa loob ng tahanan naming tila pahinugan ng mangga. naligo ako. habang nakikipagkilitian ako sa tubig na ibinubuga ng gripo, naulinigan ko si mama. di na raw sila matutuloy dahil isinugod daw sa ospital si amang, di raw makahinga. kaunti lang ang napakinggan ko, pero ang pinakanaiwan sa akin ay ang linyang "di na raw s'ya tatagal."

nang marinig ko iyon, alam kong di lang ang tubig sa gripo ang nararamdaman kong naglalakbay sa aking kabuuan. Nag-unahan na ang mga maiiinit na butil mula sa aking mga mata.

mahal ko si amang, mahal na mahal.

nagdasal ako habang naliligo. matagal na rin akong di nagdarasal pero kanina napadasal agad ako.

h'wag si amang. ayoko.

balot ng tuwalya, pumanik ako sa kwarto ni mama. aking inilapit ang mukha sa kanya nang tatlong beses.

bakit di ka umiiyak?

bakit, patay na ba? kasabay nito ang tawa ni mama.

ang sama mo, ma.

bakit, nadarama mo ba ang nararamdaman ko ngayon?

napahinto ako, alam ko kung gaano kahalaga si amang kay mama. mahal na mahal s'ya ni mama. alam ko, kahit di n'ya sinasabi, kahit parating tampulan ng aming hagikgikan si amang.

matapos sumimba, dumiretso kami sa bahay nina amang.

komedyante talaga ang lolo ko.

kwento nila, itinanong daw ng nars kung naninigarilyo si amang. sabi n'ya oo. masama raw iyon sabi ng nars, alam daw ni amang. di nga raw n'ya malaman kung bakit pumapasok sa baga niya ang usok e di naman daw niya hinihithit. at saka kasalanan daw ba niyang pasukin ng usok ang baga n'ya?

kaya ko mahal si amang e.

makapananghali ay dumating si amang, buhat ng asawa ng pinsan ko.

gusto kong tumakbo, gusto ko siyang hagkan, tanungin kung maayos ba siya.

nagmano ako sa kaniya.

hanggang doon lang.

pero kailanman, walang makadarama ng takot na sa aki'y bumalot kanina.

walang makadarama ng galak at pasasalamat na aking nadama nang masilayan kong muli si amang.

wala.

at ayokong maniwala sa pamahiin. ayoko.

pangungulila

2005-05-08T03:32:00.000-07:00

Wish me Well (You can Go to Hell)
Bouncing Souls

Guy: I gotta be me baby and you gotta be you
Girl: Something isn’t right but I know I love you
I only want what’s best
Guy: I don’t know, is this some kind of a test?
Girl: Yeah and you’re feeling all we do is differ

Guy: Say goodbye
Girl: Kiss my ass, I Hope you die
Guy: Wish me well
Girl: You can go to hell

Girl: Say goodbye
Guy: Kiss my ass, I Hope you die
Girl: Wish me well
Guy: You can go to hell

Guy: We were so different a short time ago
Girl: Love’s supposed to make us happy, supposed to make us grow
And I just wanna punch you in the face
Guy: I love you I guess needed some space
Girl: Oh well another time and another place

Guy: Say goodbye
Girl: Kiss my ass, I Hope you die
Guy: Wish me well
Girl: You can go to hell

Girl: Say goodbye
Guy: Kiss my ass, I Hope you die
Girl: Wish me well
Guy: You can go to hell

Guy: So does this mean uh, I really have to go?
Girl: Ahm yeah, what part of uh, get out didn’t you understand?
Guy: Wow, I mean, what happens if I, I wanna call you or something? Uh… next week?
Girl: Ahm, well what happens is, that I won’t be there since I don’t like you anymore. You’re stupid.
Guy: Haah, fine, then I don’t care. I’m leaving.
Girl: K, whatever. Bye. See yah.
Guy: All right, I’m now at the door.
Girl: Ok. Bye.
Guy: All right. I’m gone. This is me leaving—right now.
Girl: Ok.
Guy: Ok.
Girl: Bye.
Guy: Here I am…
Girl: K.
Guy: I’m gone.
Girl: Goodbye.
Girl: Ok. See yah! Bye.
Guy: Ok
Girl: Well whatever.
Guy: Can I call you next week?
Girl: No.
Guy: Hahaha…
Girl: What are you laughing at, stupid?
Guy: I’m at the door, see yah!
Girl: K, bye! God, go already.

----------------------------end-----------------------------

napakinggan ko ang pinaka-astig na kanta mula sa mp3 ng mga pinsan kong lalake. at dahil ako lang ang babae sa pamilyang ito, mahal na mahal nila ako. hay naku, ang ganda, para kaming mga ugak dito sa bahay sa kakakanta at kakasabay sa kantang 'to.

kakaiba raw si henry, sabi n'ya. ang pinsan kong darling of the crowd nung prom nila.
hindi lang daw nun, nung camping din nila.

at ang kapatid kong adik daw, sabi n'ya. A.D.I.K. bigyang emphasis daw. mahal na mahal daw s'ya ng lahat ng tao sa school namin dito.

angkan na yata namin ang nagpakain sa eskwelahang iyon.

at ang pinsan ko pa palang maganda raw ang boses sabi n'ya (habang itinatayp ko 'to, masuka-suka kami nina henry at jake dahil di namin matanggap na maganda ang boses n'ya) at dinagdagan pa ng kasinungalingan, malamig pa raw ang boses n'ya.

ang sarap ng pakiramdam na makasama ulit 'tong mga mokong na 'to.
minsanan lang kasi ang bonding sessions namin.

kahit minsan lang kami magkitakita at kadalasa'y nag-aaway pa, mahal na mahal nila ako. at ako rin sa kanila.

sige na raw, kakain na kami e.

hahaha!

muling pagpapaskil

2005-04-14T06:02:00.000-07:00

greenday's singing boulevard of broken dreams for me

i wish papa and i were close. as in i could really feel the way my classmates feel when they talk about their dad(s).

i could not even bring myself to talk to him. it was just so awkward. i don't know, and maybe, no one would bother to understand.

well, read if you have to.

if i'm living my eighteenth year on earth at this point, well, i've only been with my father for three or four years (approximately). even before he exchanged letters with my mom (yep, they were pen pals, which i think is really cool), he's been working out of the country. until now, i consider this enough a reason not to be as attached to him.

he comes home every ten months and stays here for a month or two (this year he's staying for two months). each and everytime he tells us he's coming home, i get excited, i even cry at times. of course i miss him, i miss him so much.

there's this one time when he came home, i did not go to the airport to welcome him and when we saw each other at home, i hugged him at once and cried.

but that was it. nothing happened, we were back to normal--and what's normal?

i know we both try to talk to each other but we run out of words everytime. when we're both at home, it's either i'm sleeping all day or facing my computer. when i'm upstairs and he goes there, I go downstairs. when i'm downstairs, that's the same thing, i go upstairs. it's like we have this game that has no name--a game of endless hide and seek or avoidance.

sometimes he tries opening up a topic for us to have at least something to talk about. the conversation starts nicely and either it ends abruptly because he pissed me off or i pissed him off. we do not know what to talk about. i tell him generic things. sometimes i pretend i'm interested. i think we're of the same magnetic poles. we can never meet, we can never agree on something. he's very much of a conservative for me to take.

then mom will tell stories about papa crying. he's crying because he feels i do not and would not even show affection for him, ever.

i won't forget a story that mom told me once. in the midst of tears, she says that papa loves watching seventh heaven with her. she says papa envies the family there. and that he even asked that if they'd have more children, five more to match seventh heaven, maybe, just maybe, those next five will be dear to him, will be close to him--will let him feel that he is loved.

of course i cry too.

i cry when i watch news about international tragedies. i don't want papa to be involved in anything that'll hurt us, especially mom. i cry when i hear stories from my friends or even other people--stories that tell about how close they are with their dad(s), about how they spend time with each other, how they laugh, cry and talk about things. i cry over matters that i know papa and i are not. matters that are not so us. matters that papa and i will never understand.

and i hate myself.

i hate myself for being so pretentious, for being so damn mean to papa! i can never even find time to bring him his slippers or anything. i can not even let him into a world only the two of us can create.

i hate myself for not being able to give him a kiss, to hug him tight or to even look at him.

i can not even say i love him.

i don't know if this is justice, to cry in front of the computer inside an empty internet cafe. i can never give him justice.

and when he leaves for work, after a very dry vacation (that i know was supposed to be happy), i find myself crying. thanks for my all-out effort to reach out to him he'll bring with him so many happy memories from his vacation. damn! plane tickets, visa and a heavy heart! bull shit! what more can a father ask?

i can't take it when he brings mom and i to the bus station under the airport. i hate it when he offers to take us there when in fact we're there to watch him leave (which i feel is the most painful thing in this world). and as he kisses mom goodbye i see the look of love, that look that will always be with him come what may. the love that he'll hold on to when things don't turn out fine. the love that made me their child.

and he grabs me, hugs me as tight as he could, kisses me gently on the forehead and whisper "i love you, baby."

and i'll never feel weaker and more stupid.

as he waves goodbye from the other side of the road after the last exchange of looks for that year and a forced smile for we must not see him cry, he'll take a step backward, and i'll bury my face in mom's chest and i'll find myself crying my heart out as mom hugs me while drying her own tears.

and it will be another ten, agonizing months.

on the twentieth, papa will leave for work. i'm here in the campus, taking up summer classes.

i don't think i could come with mom to bring him to the airport.

one thing,

i want to.

nang muling pumayag ang tubig na sa aki'y makipagniig

2005-03-31T02:13:00.001-08:00

ang taong nalulunod, hindi titigil sa paghingi ng tulong
-tadhana
wala ka na, alam ko iyon.
sabi mo huling beses ka nang manghihingi ng tulong
at hindi ko nagawang sumagot
hindi na ako takot, wala na lang talagang alternatibo.
napaisip ako, "handa na ba akong ika'y pawalan?"
siyempre sinagot ako ng matalino kong utak, "hindi"
at ng mas matalino ko yatang puso, "siguro".
nanghihinayang din naman ako
matagal-tagal din tayong nagsama.
hindi ko maiwawaglit sa aking puso ang iyong mukha,
ang iyong kilos, ang iyong tawa, ngit at mga luha.
marahil lilipas din ito (sana).
marahil din, nakaahon ka na--maaaring mayroong sumagip sa iyo
dili kaya'y may hulmila pailalim--halimaw kaya? butanding? pating?
sana'y sirena kung sakali--nais kong makarinig ka pa rin ng musika
nais kong dalhin ka nila sa mundong nais mong puntahan
sana'y makita mo ang ganda ng buhay--oo maganda ang buhay.
o sana hindi ka na lang nalunod.
hindi ko alam, lumalangoy naman ako.
pagligtas pa nga ng buhay ang kinukuha ko.
hindi kaya kita naaninag na humihingi ng tulong o talaga lang di kita binigyang pansin?
ewan.
nalunod ka na ba?
may ibang sumaklolo?
ang tanging katotohanang pinanghahawakan ko--wala ka na.
bumitiw ka.
wala ka na--dulce.

ang pagbabalik

2005-03-12T01:51:00.000-08:00

dumating na si papa. noong ikadalawapu't walo ng buwan ng mga puso.
sinundo nila ako mula sa unibersidad, ang kapal ng mukha ko, hindi naman ako galing ng ibang bansa nagpasundo pa ako. ang itim ko raw sabi ni papa, negra na raw ako. malamang ipagtatanggol ko ang kulay ko na pinaghirapan kong makuha. bunga 'yan ng training sa paglangoy, katwiran ko. binanatan ko pa nga ng tan lines, cancerous daw ang mga iyon. sasabihin ko pa sana na rebelyon ko 'yon laban sa stereotype na magandang babae (maputi).

magsisimba na raw kami. sa uulitin.

maraming salamat nga pala pare, sa pagdalaw.

salamat din, binibining uy, sa pagbisita.

nalulunod na rin yata ako, nanlalabo ang paningin.
hindi na kita makita Dulce.
nilamon ka na ba ng halimaw sa ilalim ng dagat?

para sa taong nagawang tatlong beses na ipagpalit ang plane tickets at visa sa ngalan ko

2005-02-17T02:31:00.000-08:00

hindi ko naman matandaan kung ano nga ba 'yung pagmumurang ginamit ng propesor ng mga blocmates ko sa MP179 (?) nila pero bad trip, iyon na yata ang pinakamagandang pagmumurang angkop para sa nararamdaman ko ngayon.

galit, makakasuntok at siguradong may mapapadugo na naman akong ilong sa galit kong ito. ang tanda ko, kapatid ko ang huli kong napadugo ang ilong dahil sa suntok ko. ngayon, pwede na siguro 'tong hayskul na katabi ko (H'wag n'ya lang mabasa ang tinatayp ko at ang balak kong gawin sa kanya maya-maya lang). nakakapanliit!!

reynaldo, kung kailan naman kita kailangan saka ka naman nawawala. kahapon, alam kong nawaglit na naman sa isipan mo (at alam kong kahit kailan ay hindi mo naman magagawang maalala) na apat na taon at isang buwan na tayong magkasama! *pagmumura ulit ni sir na 'di ko matandaan* hindi naman talaga ako marunong magmura, kung bakit gustung-gusto kong gawin ngayon. pero alam na alam kong bukas, may regalo at kard na namang nakahanda (na may nakaw na linya mula sa mga sulat ko sa iyo) ang matatanggap ng nobya mong pilit kong kinakaibigan para sa 'yo. bwiset! 'yun nga, kailangan kita, mas kailangan kita ngayon higit sa akala mo (kasi naman, alam ko namang kasalanan ang piliin ang lalake bilang bestfriend e, makulit lang ako).

rhay, sige na nga para h'wag masyadong pormal. iniwan na nila akong lahat. ikaw, buti ka pa, kahit na 'di naman tayo nagpaparamdam sa isa't isa (dahil hindi naman na talaga kailangan) e alam kong isang tawag ko lang darating ka (ha?!?) tapos, ikaw lang ang naging matapat sa akin, ikaw lang. kaya nga tayo naging mag-bestfriends siguro. pero kung alam mo lang kung ano ang ginawa nila sakin, alam kong magagalit ka. kailangan kita.

bakit kasi ikaw lang ang naniniwala sa kakayanan ko? hindi naman sa hindi ako kontento pero alam mo 'yun, iba kasi e. pinapanginoon mo na nga halos ang mga ginagawa ko (pwera lang ako) pero wala pa rin e. gusto kong umuwi, rhay, kanina ang gusto kong gawin tumakbo sa internet cafe para pagsumbungan ka at ngayong nandito na ako ang gusto ko na lang gawin ay ang tumakbo sa bahay, mag-impake at umuwi sa bulakan, umuwi sa inyo, umuwi sa taong makikinig at pagagalitan ako, sa iyo, kay mama. naiiyak ako, bad trip, sobrang naiiyak na ako. alam kong ayaw mong umiiyak ako, sino ba namang may gusto na umiiyak ako e ako na yata ang pinakaiyaking tao sa mundo, wala nang thrill kapag nag-unahan na ang mga bola ng luha palayo sa mala-dahon ko raw na mga mata.

bes, ayan, para h'wag kang magalit (kasi alam kong hindi mo na naman ako papansinin kapag hindi kita tinawag na bes). nasaan ka ba? sabi ng roommate ko thirty mimutes na raw, kailangan ko nang maglaho, may pagsusulit pa ako bukas. bes.

ang hirap talaga kapag anlayo ng taong walang kahirap-hirap na nagpapatawa o kaya'y nagpapangiti sa 'yo kahit na wala kang ibang gustong gawin kundi magwala at umiyak. kailangan ko 'yun, kailangan kita rhay.

yesterday i could have died

2005-02-10T22:49:00.000-08:00

these were the lines:

(significant ones at least)

"isara mo 'yung pinto."

"bakla ba? bakla 'yung pinagsabihan ng kaibigan ko."

"ano? hindi ko narinig, 'di ko maintindihan."

"uuwi na ko, mauna na ko."

hindi naman dapat ganito kasakit, hindi dapat. pero ganun ang siste. at tulad mo, hindi ko maintindihan. marahil, malamang, a, siguro nga---

oo, unang beses. unang beses kong narinig ang mga katagang buong buhay kong iniwasang marinig. dapat noon pa lang, dapat noon pa lang na kaya ko pa. o kaya naman saka na kapag kaya ko na. alam ko naman, pilit ko namang iniintindi at sa tingin ko totoo ang mga nangyari kahapon. patawarin mo ako, pero hanggang ngayon nasasaktan pa rin ako at walang ibang iniisip kundi ang muntik ko na sanang kamatayan kahapon. sabi ko kanina kay vivian siguro kung natuloy ang mga dapat na nangyari kahapon marahil hindi n'ya ko makakausap ngayon, nakatulala, biglang luluha.

ano ang kahapon?

ang minsan mo nang nagawa, paulit-ulit mo nang gagawin--- siguro hanggang sa hindi ka na makasakit.

Attachments, Attachments 2

2005-01-30T04:57:00.000-08:00

The world summoned me. I was supposed to answer back. A voice said:

Do not decide when you are mad.

Good thing I did not. Thanks to that voice from somewhere.

I am not mad, maybe i am just really upset with you, Dulce. You do not know how hard it is for me to bear with the things you do to me. I am upset but I do not know if the decisions I have made regarding our thing will change. Not now, I think.

Wenceslao, thank you.

how do we fix a broken glass?

2005-01-27T23:21:00.000-08:00

i have lost you, i have lost you.

you chose to go away. silence, that was my way but you stole it from me. i won't be begging for you to come back. you were drowning and i opted to give a hand. it turned out, it was not just my hand that you wanted - you wanted all of me. I can't drown with you.

you left the fire, you left the devil and you ran to me. but i became busy, i was distant, yes. but was it my fault? did i push you to rush back to the devil? i think not.

it's your life and no matter how many words i encode to express my anger, my regrets, my suffering (yes, i suffered too, and still, I'm suffering)there's nothing i can do. everything is put to waste. you are long gone.

if the time comes that you'll come back to me, I am not sure if I can take you back. you left me. You were the first one to leave Dulce... and I have lost you... forever.

times are hard when things have got no meaning

nothing's making sense to me anymore. i listen and you won't talk. you talk and i won't listen.

what's happening?

we are drifting away, aren't we?

do not pretend not to care, i am being burdened. it's getting tiresome, getting cyclical.

no meaning. no meaning.

Nang Magtaksil si Reynang Araw

2005-01-17T22:38:00.000-08:00

Katag.

Kumakain ako ng pananghalian bandang alas tres ng hapon nang mapansin kong may ibig iparating ang reyna.
Ikaw pala 'yun, nagulat ako. Ilang beses ko nang hindi sinasagot ang mga panawagan mo hindi dahil sa ayaw kitang sundin kung hindi dahil natatakot ako. Natatakot ako sa mga pwedeng mangyari.

Paano nangyari ang sinabi mo? May itinatago ka sa akin, Dulce, meron.
Ano ba ang problema? Hindi ba't sinabi kong maghintay ka lang? Gumagawa naman ako ng paraan, humahanap lang ako ng pagkakataon. Hindi ka yata nakikinig.

Hinahabol n'ya ko Dulce, hinahabol n'ya ko. Kapag dumating ang araw na hindi ko na kakayaning umalpas, baka pareho tayong lumuha. Iniwan mo na s'ya hindi ba? Hindi ba, Dulce? Sa sandaling mahablot n'ya kahit na laylayan man lang ng aking saplot, alam mong pagdurusa ang kapalit nito. Makapangyarihan ang demonyo Dulce. Nagbigay ako ng babala bago pa man magsimula ang lahat. Hindi ka yata nakikinig.

Ano ang gusto mong gawin ko?

sapin-sapin

2005-01-16T02:09:00.000-08:00

nanood ng ball game ang mga kuya ko at 'di ako isinama. pakiramdam ko hindi na nila ako mahal.
'di ko inasahan 'yun sa kanila kasi sila ang may alam higit sa kaninuman na basketball lang at swimming ang sports na bumubuhay sa akin. hindi na yata nila ako mahal.

iniwanan nila akong nag-iisa sa bahay, tinititigan ang puting silahis na nagmumula sa flourescent bulb.itinulak tuloy akong alalahanin ang nangyari nitong nakaraang linggo.

Los Banos

sa wakas, nakabalik din ako sa LB. sabi ni Navera at ni Toretta, h'wag ko raw kalilimutan ang unibersidad na unang nag-alaga sa akin. hindi ko naman talaga yun gagawin kahit 'di nila iutos.

kumain ako kasama ang aking mga kaibigan sa Chowking. Tiningnan ko lang kung gumagana pa rin ang karisma ko sa mga naninilbihan doon lalo na sa mga taga-luto ng pagkain. Si carmel, ipinakilala niya ang man-tao sa akin. masarap. ang anak ko, si caty, pinaglaruan ang ginamit kong chopsticks at naglaro sila ni vicky. Si joan kunwaring kumain, nagmukmok sa Kristiyano niyang nililigawan (pinakain niya ang siomai niya sa akin). Si Ilia umalis kaagad, mejo badtrip (mula pa yata pag-alis sa bahay).

Dumalaw sina bam at keno para mag-alok ng trip to hongkong tickets ng lonsi. si bambam ay masamang tao, ginulat n'ya ko paglabas ko ng banyo (sana 'di n;ya napansin yung hawak ko).

Bago matulog, inaway ako ni vicky. nakatulog na ko. naalimpungatan ako mga alas dos ng madaling-araw at nagulat ako, inaaway pa rin ako ni vicky. 'di naman kami nagka-ayos (kunwari bati na kami nung nag-agahan kami kina Ronald McDonald. Ha! Naiwanan niya ang pitaka n'ya. Bumalik kami sa bahay.

Nakasalubong namin ang unang taong nagpakilala sa akin sa mundo, ang unang taong nangahas na hubarin ang telang bumabalot sa aking mata at pagkatao, ang unang atong hindi ko sinasadyang ibigin, ang haring bahag ang saplot. Suot n'ya pa rin ang ngiting una kong nasilayan.

si dulce

Pagkatapos, nagkita tayo. Hindi ka na sing-ganda katulad ng dati. Wala na ang alindog na hindi mo naman sinasadyang dalhin ngunit parating nakabuntot sa iyo. Nahubdan ka na ng iyong kagandahan, wala na nag bangong iyong iniiwan sa bawat hakbang mo. Tunay pa rin ang ngiti, marahil ngayon mo lang ulit kasi ako nakita. Pero napaso ako sa inti ng luhang gustong tumakas at tumalilis mula sa iyong mga mata. Hindi na ikaw si Dulce.

Ang bawat hakbang patungo sa piitan ay kamatayan para sa akin at pagpapahirap para sa iyo. Walang handa, ni isa sa atin sa mga bagay na inihain sa atin noong araw na iyon. Idinaan ko nag lahat sa pagpapatawang alam kong hinahanap-hanap mo. Boses ko lang ang ingay na nais kong marinig mo, tinig na nagsasabing nandito ako, Dulce.

Bakit ako ang tinamaan ng sibat na ihinagis ng babaeng nakaputi? bakit ako ang dumugo at hindi ikaw? bakit sa akin kumawala ang mga langgam na nagtatakbuhan sa iyong mga mata? Bakit, Dulce?

Aalagaan kita hangga't kaya ko Dulce, binuo ko ang aking mga kastilyo sa hangin kasama ka - mabuwag man ito, hindi kita magagawang iwanan. Anuman ang sabihin nila. Hindi ko kaya. Hindi pa.

2005-01-03T01:31:00.000-08:00

While the cab was passing the university avenue, I knew it was over. I have to take a step back to reality and face whatever is new this year will bring. We passed the College of Music, the College of Mass Communication and suddenly I felt something inexplicably weird. New year, new life, they say. The sad part is that memories won't pass away with 2004. It's been etched here, sickeningly painful. How do you forget?

some things just never change, they just remain, they remain.

I fought with myself this morning. Kikay said, "I am not a morning person." Ms. Sharon Pangilinan (not Cuneta) said, " Kahit Diyos di ako mapapagising ng maaga."
I won't say i felt the same way. Maybe it's just that I still have this break hangover. Or I really am having a great sleep debt.

BC101 went fine, it finished early that's why I wasn't late for my Fil50 class. How can people gang up on a professor/doctor? Aske me, ask my denial kings/queens classmates. NatSci2 was funny and refreshing though I'll be facing an exam on Thursday.

Shellah had her tongue pierced. It's adorable. I want to have mine pierced too. But Dad's coming. How will I talk to him? I cannot imagine myself being a ventriloquist. I want one on the side of the nose too. Hmmm.... I smell money.

Dr. Tantoco, my favorite professor/doctor as of the moment is sick. He has this cough. SAAAAd...

the brief talk

i talked to you. my fingers kept on dialling your number. I did not stop until I was sure I heard your voice. Am I stupid thinking that I was expecting you to cry? I cried, you know. Now I am forced to accept the fact that I cry over everything, big or small, important or not.

Why weren't you crying? why, dulce, why? I was dying to talk to you, knowing that you are helpless, you are in need. Your child-like laughter had hurt me.

You were laughing, the line was cut.

Why, dulce?

a day after forever

I cannot imagine how i get to manage everything. I always ask myself how, in spite of all the things that're taking palce, I still manage to emerge strong and unbreakable.

I had my question answered yesterday.

The break seemed like for always. Phone calls and SMS were never enough.

a day with you again felt like everything. thanks.

a great way to start one's year right

2005-01-01T19:00:00.000-08:00

it's 2005! jayson promised to cretae a blog for me and until now there're no news coming from him. I do not even know if he is still alive.

I greeted all of my sun subscriber friends last night a happy new year. Almost all of them greeted me back. But there's one particular greeting that came... something unexpected.

happy newie! ..di pa rin ako nawawalan ng pag-asa

Right. Heath and I are over. We are so over. Those two years and four months have passed. We both have been hurt, we both have cried. We both have had our shares of guilt, regrets and tears. What's important is that we are both happy now. I told you, be happy. You said you are and that you are happy for me when you found out that I am going out with someone. I told you i am happy for you too. Please, let's just leave things the way they are, the way they should be. I think we are better off this way. Thanks for the dance anyway.

does honesty entail hurting?

I told Vicky everything. we agreed on being honest with each other, completely honest. Vicky was angry. And i am hurting. We had a fight. A fight to begin 2005.

please dulce, please...

Dulce, I want you to know I am with you. I hate it when you make me feel like I do not exist. All I want to do is help you. I have taken my stand on the issue and I am not forcing you to take my side. I love you no matter what. Dulce, if only...

I pray to have a fruitful year ahead of me.